28 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940

ΤΟ ΟΧΙ ΕΙΝΑΙ ΟΧΙ ΜΩΡΕ! ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΙ ΝΑΙ!

Αναρτήθηκε από vasiliskos

Αυτή την ανάρτηση την αφιερώνω στο πατέρα μου.
“Να μην αφήσεις κανέναν να σε εκβιάζει” μου είπε όταν ξεκίναγα τα πρώτα βήματα.

Θυμάμαι σαν τώρα ένα βράδυ, ήμουν μικρή στο δημοτικό, επί δικτατορίας, γύρισα σπίτι από το σχολείο που είχα φάει στη μούρη τη χιλιοστή καθοδήγηση για τους συμμορίτες και τα κονσερβοκούτια και του είπα “να μη ξανατραγουδήσετε εκείνα τα παλιοτράγουδα με το θείο το βράδυ γιατί δε θέλω να τα ακούω, ντρέπομαι…”

Ο πατέρας μου γύρισε τη μάνα μου και της είπε λυπημένα, “χάνουμε τα παιδιά μας, πότε αυτή η πατρίδα θα βγει από το σκοτάδι? πότε?”

Η πατρίδα τελικά δε βγήκε ποτέ από το σκοτάδι. Γιατί η νύχτα και με τους προβολείς αναμμένους, νύχτα είναι. Κι η μέρα νύχτα γίνεται όταν κρατάς τα μάτια σφιχτά κλεισμένα. Πήραν την ιστορία και την κατακρεούργησαν. Γύρισαν τα πάνω κάτω και ποτίσανε φαρμάκι τις ψυχές των νεώτερων. Τους έμαθαν να αγαπούν τους προδότες και να σιχαίνονται τους πατριώτες. Κι έβαλαν όλοι ένα λιθαράκι γι΄αυτό.
Το όχι χωρίς τύψεις μέσα στα μυαλά των νεοελλήνων μετατράπηκε σε “γιατί όχι?”

Εμαθα να μην εκβιάζομαι τελικά και τράβηξα βαρύ κουπί για να το καταφέρω. Για να καταλήξω σήμερα να ζω σε μια πατρίδα που ο εκβιασμός είναι το ζητούμενο κι η περηφάνεια η τρίχα από το προζύμι που πετάνε από πάνω τους οι ραγιάδες. Για να παρακαλέσουν κι άλλο. Για να σκύψουν κι άλλο.

Στο καφενείο του χωριού το καλοκαίρι ο πατέρας μου συναντήθηκε με ένα παλιό εχθρό. Έναν από εκείνες τις εποχές που το αίμα κύλησε άφθονο. Από τότε είχαν να ειδωθούν. Κάθισαν μαζί στο τραπέζι κι ήπιαν ένα κρασί. Δεν είπαν κουβέντα. Μόνο σε κάποια στιγμή εκείνος μουρμούρισε “τι μας έκαναν οι κερατάδες, τι μας έκαναν…”

Και σηκώθηκαν τα δυο γεροντάκια και βάδισαν στην άκρη  του δρόμου κοιτάζοντας κάτω ν΄απλώνεται ο Πάρνωνας και ποιο εκεί ο Ταΰγετος βαμμένοι με αίμα στους αιώνες των αιώνων, αμήν. Θα πάρουν τις πιο σκοτεινές σελίδες της ιστορίας μαζί τους. Στο χώμα. Και σκέφτονται με φρίκη πως στο μέλλον ακόμα κι αυτό το χώμα που τους σκεπάζει δεν θα ξέρουν καν, αν θα το πατάει ελληνικό πόδι πια.

Αφιερωμένο στο πατέρα μου, που κάθε βράδυ από το κρεββάτι μου λέει “τι γράφουν σήμερα τα παιδιά στο ιντερνέτ? Τι βλέπεις? Και γράφει σε χαρτάκια κείμενα και μου λέει “βάλτο κι αυτό, έχει σημασία”. Εγώ σήμερα είμαι άστεγη πολιτικά. Γυρνάω μ΄ένα κεραμίδι στο δρόμο να βρω που είναι το σπίτι μου όπως έλεγε κι ο Μπρέχτ, αλλά σαν γυρίσω πίσω να κοιτάξω βλέπω τους δικούς μου ανθρώπους που πάλεψαν, μάτωσαν, χτυπήθηκαν, θανατώθηκαν ελπίζοντας σε μια λευτεριά που ξεπρόβαλε για λίγο το κεφάλι κι έγραψε τραγούδια για να σκοτωθεί μετά χίλιες φορές ακόμα σ΄αυτό το τόπο.

Ίσως κάποια μέρα τα νέα παιδιά κατορθώσουν να ξεφουσκώσουν τις κοιλιές και να φουσκώσουν τα στήθη τους. Τότε μπορεί να βρούμε το νήμα της ιστορίας μας. Ίσως πάλι έρθουν εποχές που θα φαγωθούμε άλλη μια φορά μεταξύ μας. Περίεργη μοίρα έχει τούτη η γη. Και απρόβλεπτοι οι άνθρωποι που τη πιάνουν στα χέρια τους. Μπορεί αυτό το απρόβλεπτο να μην έχει χαθεί. Ποιος ξέρει….

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ, πατέρα…