Μαθαίνοντας…
Οκτωβρίου 29, 2010 Γράψτε ένα σχόλιο
Πώς να ξεχάσεις τις γκρίζες μέρες…
Πηγή
28 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940
Οκτωβρίου 28, 2010 Γράψτε ένα σχόλιο
ΤΟ ΟΧΙ ΕΙΝΑΙ ΟΧΙ ΜΩΡΕ! ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΠΟΡΕΙ ΚΑΙ ΝΑΙ!
Αναρτήθηκε από vasiliskos
Αυτή την ανάρτηση την αφιερώνω στο πατέρα μου.
“Να μην αφήσεις κανέναν να σε εκβιάζει” μου είπε όταν ξεκίναγα τα πρώτα βήματα.
Θυμάμαι σαν τώρα ένα βράδυ, ήμουν μικρή στο δημοτικό, επί δικτατορίας, γύρισα σπίτι από το σχολείο που είχα φάει στη μούρη τη χιλιοστή καθοδήγηση για τους συμμορίτες και τα κονσερβοκούτια και του είπα “να μη ξανατραγουδήσετε εκείνα τα παλιοτράγουδα με το θείο το βράδυ γιατί δε θέλω να τα ακούω, ντρέπομαι…”
Ο πατέρας μου γύρισε τη μάνα μου και της είπε λυπημένα, “χάνουμε τα παιδιά μας, πότε αυτή η πατρίδα θα βγει από το σκοτάδι? πότε?”
Η πατρίδα τελικά δε βγήκε ποτέ από το σκοτάδι. Γιατί η νύχτα και με τους προβολείς αναμμένους, νύχτα είναι. Κι η μέρα νύχτα γίνεται όταν κρατάς τα μάτια σφιχτά κλεισμένα. Πήραν την ιστορία και την κατακρεούργησαν. Γύρισαν τα πάνω κάτω και ποτίσανε φαρμάκι τις ψυχές των νεώτερων. Τους έμαθαν να αγαπούν τους προδότες και να σιχαίνονται τους πατριώτες. Κι έβαλαν όλοι ένα λιθαράκι γι΄αυτό.
Το όχι χωρίς τύψεις μέσα στα μυαλά των νεοελλήνων μετατράπηκε σε “γιατί όχι?”
Εμαθα να μην εκβιάζομαι τελικά και τράβηξα βαρύ κουπί για να το καταφέρω. Για να καταλήξω σήμερα να ζω σε μια πατρίδα που ο εκβιασμός είναι το ζητούμενο κι η περηφάνεια η τρίχα από το προζύμι που πετάνε από πάνω τους οι ραγιάδες. Για να παρακαλέσουν κι άλλο. Για να σκύψουν κι άλλο.
Στο καφενείο του χωριού το καλοκαίρι ο πατέρας μου συναντήθηκε με ένα παλιό εχθρό. Έναν από εκείνες τις εποχές που το αίμα κύλησε άφθονο. Από τότε είχαν να ειδωθούν. Κάθισαν μαζί στο τραπέζι κι ήπιαν ένα κρασί. Δεν είπαν κουβέντα. Μόνο σε κάποια στιγμή εκείνος μουρμούρισε “τι μας έκαναν οι κερατάδες, τι μας έκαναν…”
Και σηκώθηκαν τα δυο γεροντάκια και βάδισαν στην άκρη του δρόμου κοιτάζοντας κάτω ν΄απλώνεται ο Πάρνωνας και ποιο εκεί ο Ταΰγετος βαμμένοι με αίμα στους αιώνες των αιώνων, αμήν. Θα πάρουν τις πιο σκοτεινές σελίδες της ιστορίας μαζί τους. Στο χώμα. Και σκέφτονται με φρίκη πως στο μέλλον ακόμα κι αυτό το χώμα που τους σκεπάζει δεν θα ξέρουν καν, αν θα το πατάει ελληνικό πόδι πια.
Αφιερωμένο στο πατέρα μου, που κάθε βράδυ από το κρεββάτι μου λέει “τι γράφουν σήμερα τα παιδιά στο ιντερνέτ? Τι βλέπεις? Και γράφει σε χαρτάκια κείμενα και μου λέει “βάλτο κι αυτό, έχει σημασία”. Εγώ σήμερα είμαι άστεγη πολιτικά. Γυρνάω μ΄ένα κεραμίδι στο δρόμο να βρω που είναι το σπίτι μου όπως έλεγε κι ο Μπρέχτ, αλλά σαν γυρίσω πίσω να κοιτάξω βλέπω τους δικούς μου ανθρώπους που πάλεψαν, μάτωσαν, χτυπήθηκαν, θανατώθηκαν ελπίζοντας σε μια λευτεριά που ξεπρόβαλε για λίγο το κεφάλι κι έγραψε τραγούδια για να σκοτωθεί μετά χίλιες φορές ακόμα σ΄αυτό το τόπο.
Ίσως κάποια μέρα τα νέα παιδιά κατορθώσουν να ξεφουσκώσουν τις κοιλιές και να φουσκώσουν τα στήθη τους. Τότε μπορεί να βρούμε το νήμα της ιστορίας μας. Ίσως πάλι έρθουν εποχές που θα φαγωθούμε άλλη μια φορά μεταξύ μας. Περίεργη μοίρα έχει τούτη η γη. Και απρόβλεπτοι οι άνθρωποι που τη πιάνουν στα χέρια τους. Μπορεί αυτό το απρόβλεπτο να μην έχει χαθεί. Ποιος ξέρει….
ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ, πατέρα…
Πρώτα ο μαθητής;;
Οκτωβρίου 4, 2010 Γράψτε ένα σχόλιο
Από ΧΑΜΟΜΗΛΑΚΙ
Ο καλός ο Δάσκαλος θέλει μπροστά του μαθητές, μια κιμωλία στο χέρι, έναν πίνακα και… την ψυχή του. Χωρίς καλούς δασκάλους, όσους διαδραστικούς πίνακες και να έχεις, τα παιδιά μας στο σχολείο θα βαριούνται.
Το σχολείο είναι ουσία. Καλά είναι τα εργαλεία, αλλά θέλει και φώτιση. Το σχολείο είναι ζωή, είναι κοινωνία, είναι και Χαρά.
Άκουσα τα νέα μέτρα για την Παιδεία, που εξαγγέλθηκαν από την υπουργό και τον πρωθυπουργό στους Δελφούς! Με σύνθημα «πρώτα ο μαθητής», καθόρισαν το πλαίσιο της νέας Παιδείας και της δια βίου μάθησης:
- Υπολογιστές στα παιδιά
Διαδραστικός πίνακας
Επιμόρφωση των εκπαιδευτικών
Απολυτήριο λυκείου ανεξαρτητοποιημένο από τις εισαγωγικές
Εισαγωγικές στα ΑΕΙ με διαγωνισμό τεσσάρων μαθημάτων
Εισαγωγή στο Ανώτατο Ίδρυμα και όχι σε Τμήμα
Προπαρασκευαστικό έτος στα ΑΕΙ
Επιλογή τμήματος εντός της σχολής
Ευκολία στην πρόσβαση στο Πανεπιστήμιο, δυσκολία στην εξέλιξη στα έτη
Δυνατότητα δια βίου μάθησης
Μάλιστα. Πολύ ωραία αυτά τα μέτρα.
Άριστα εργαλεία για προκοπή. Αλλά το «πρώτα ο μαθητής» που είναι; Δηλαδή, δώσαμε ένα pc στον μαθητή και ένα διαδραστικό πίνακα στον δάσκαλο και καθαρίσαμε; Τι αλλάζει στην ουσία στο σχολείο; Απλουστεύοντας την διαδικασία εισαγωγής στα πανεπιστήμια, αφαιρείται το άγχος παιδιών και γονέων για την εισαγωγή τους, άρα ενδέχεται να μειωθούν τα φροντιστήρια.
Μήπως όμως τα φροντιστήρια αυξηθούν στον πανεπιστήμιο; Μήπως από το προπαρασκευαστικό πρώτο έτος για να διαλέξω καλή σχολή θα τρέχω στα φροντιστήρια για να μαζέψω βαθμούς; Μήπως επειδή θα δυσκολέψουν τα μαθήματα και θα «κόβονται» οι φοιτητές θα έχουμε πανεπιστημιακά φροντιστήρια, ακόμη πιο ακριβά; Μήπως ο φόβος του μη «αιωνόβιου» φοιτητή δημιουργήσει μια νέα ασύλληπτη παραπαιδεία σε άλλο επίπεδο;Θα μου πείτε, ναι εντάξει με τα πανεπιστήμια, ίσως να είναι και έτσι, αλλά στο γυμνάσιο, στο λύκειο, τα πράγματα θα αλλάξουν. Ο μαθητής θα είναι πιο χαλαρός, δεν θα έχει το άγχος των εξετάσεων, δεν θα πηγαίνει στο φροντιστήριο και θα επικεντρωθεί στο σχολείο του. Ίσως ο μαθητής, με τα νέα μέτρα να επικεντρωθεί στο σχολείο, αλλά γιατί να το κάνει αυτό; Για ποιο λόγο ο μαθητής να ασχοληθεί με το σχολείο του; Επειδή θα έχει ένα notebook μαζί του; Μα σε όλα τα παιδιά κουτσά στραβά ένα πισάκι τους το παίρνουν οι γονείς τους. Μήπως επειδή θα έχει διαδραστικό πίνακα; Ναι δεν λέω, θα πάει να τον δει τον πίνακα αυτόν, αλλά νομίζω ότι μια μέρα του φτάνει για να χάσει το ενδιαφέρον του για τον χρωματιστό πίνακα. Το παιδί στο σχολείο βα-ριέ-ται. Βαριέται επειδή δεν έχει τίποτε το ενδιαφέρον να παρακολουθήσει. Το σχολείο το κάνει ενδιαφέρον ο δάσκαλος και αφού είναι «πρώτα ο μαθητής» τότε πρέπει να κεντρίσουμε το ενδιαφέρον του μαθητή και αυτό δεν θα γίνει με ένα interactive πίνακα. Ο Άνθρωπος θα κερδίσει το ενδιαφέρον του παιδιού. Ο Δάσκαλος. Αλλά τι γίνεται με τον δάσκαλο; Ότι γίνεται και με τους άλλους δημόσιους υπάλληλους. Πάει στη δουλειά του, τελειώνει τις ώρες και πάει σπίτι του να ξεκουραστεί ή στο φροντιστήριο να δουλέψει. Δασκάλους πρέπει να φτιάξουμε υπουργέ μου και πρωθυπουργέ μου και δασκάλους θα φτιάξουμε στα πανεπιστήμια. Αλλά δεν άκουσα κανένα ουσιαστικό μέτρο για τα πανεπιστήμια. Μάλιστα, θα γίνει δυσκολότερη η προβίβαση από έτος σε έτος, αλλά αυτό ήταν το πρόβλημα; Πόσοι είναι επιτέλους οι αιώνιοι;
Άντε και να κόψουμε τους αιώνιους φοιτητές, αλλά με τους καθηγητές των αυριανών καθηγητών τι θα γίνει; Αυτά που έχω ακούσει είναι: Ότι οι καθηγητές είναι σύμβουλοι επιχειρήσεων. Ότι οι φοιτητές άμα θέλουν να δουν τον καθηγητή τους θα πάνε στα ιδιωτικά τους γραφεία. Ότι βάζουν φοιτητές και τους γραφούν τα συγγράμματα και μετά τα εκδίδουν παίρνοντας επιχορηγήσεις και μετά τα πουλάνε στους φοιτητές τους.Ότι σπάνια ένας καθηγητής κάνει μάθημα, όλο οι βοηθοί τους διδάσκουν. Ότι φτιάχνουν εταιρείες υπό την αιγίδα της σχολής τους, αναλαμβάνουν διάφορα έργα, κανονικά από διαγωνισμούς, αναθέσεις ή προγράμματα και τα φράγκα δεν πάνε στην σχολή. Ότι κάνουν έρευνες ή μελέτες για λογαριασμό εταιρειών και τα προϊόντα της δουλειάς των φοιτητών καταλήγουν αντικείμενα αδρής αμοιβής των καθηγητών. Ότι κατοχυρώνουν ευρεσιτεχνίες και πωλούν τα δικαιώματα σε υπερεθνικά μαγαζιά και τα πνευματικά δικαιώματα της σχολής καταλήγουν στην τσέπη τους. Ότι οι θέσεις, οι έδρες, προκηρύσσονται ανάλογα με τα προσόντα του «ημέτερου» υποψηφίου. Ότι ο λέκτορας δεν ξέρει τι προκοπή και προοπτική θα έχει στη ζωή του. Ότι ο φοιτητής που κάνει το διδακτορικό του είναι όμηρος του κάθε καθηγητή, έρμαιο στα γούστα του.
Τι έγιναν αυτοί με τις καταχρήσεις στο Πάντειο; Έξω είναι, μια χαρά καμαρώνουν. Μπήκε ποτέ κανένα ΣΔΟΕ σε καμιά σχολή; Ελέγχθηκαν ποτέ τα Ανεξάρτητα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα; Έεε, αυτοί οι καθηγητές, δεν το κόβω να φτιάξουν καλούς δασκάλους για τα παιδιά μας. Και χωρίς καλούς δασκάλους, όσους διαδραστικούς πίνακες και να έχεις, τα παιδιά μας, στο σχολείο θα βα-ριού-νται. Το σχολείο είναι ουσία. Καλά είναι τα εργαλεία, αλλά θέλει και φώτιση. Το σχολείο είναι ζωή, είναι κοινωνία, είναι και Χαρά. Όχι μιζέρια όπως το καταντήσαμε. Λίγοι δάσκαλοι σήμερα υπουργέ μου και πρωθυπουργέ μου μπορούν να πουν δυο φωτισμένα λόγια στα παιδιά μας κι αυτοί οι λίγοι θα τα πουν είτε έχουν διαδραστικό, είτε έχουν μαύρο πίνακα. Και, άμα λένε οι δάσκαλοι λόγια φωτισμένα, τα παιδιά δεν ξεκολλάνε από το σχολείο.
Σχολιασμός γονέα για το θέμα ένταξης παιδιών Ρομά στα σχολεία Περαίας
Σεπτεμβρίου 30, 2010 Γράψτε ένα σχόλιο
Από ΑΚΤΙΒΙΣΤΗ
Γράφει Γονέας 4ου Δημοτικού Σχολείου Περαίας
Ήταν μεγάλη η απογοήτευση μου όταν διαπίστωσα πόσο μπορεί ο φόβος και η ανασφάλεια να κυριαρχήσουν ακόμη και σε ανθρώπους με “ανοιχτό μυαλό” και να οδηγήσουν σε ακραίες θέσεις απομάκρυνσης, μη αποδοχής, των παιδιών Ρομά.
Είμαι και η ίδια μητέρα και φυσικά ανησυχώ για την υγεία και την ασφάλεια των παιδιών μου. Αυτό όμως δεν αισθάνομαι πως μου δίνει και το δικαίωμα να αποφασίζω ποια παιδιά θα πηγαίνουν σχολείο και ποια όχι.
Είναι υποχρέωση του σχολείου, της πρωτοβάθμιας, του υπουργείου παιδείας και της πολιτείας να εξασφαλίσει τις συνθήκες που είναι απαραίτητες για την ομαλή, ουσιαστική και ασφαλή εκπαίδευση όλων των παιδιών. Καθένας από τους παραπάνω οφείλει να αναλάβει τις ευθύνες που του αναλογούν, ανάλογα με το επίπεδο αναφοράς του, και όχι με έμμεσους τρόπους να εξωθούν τους γονείς σε ακραίες αντιδράσεις απόρριψης των παιδιών Ρομά. Είναι φυσικό οι γονείς να αντιδράσουν αρνητικά όταν σε αρκετές των περιπτώσεων, τους ανακοινώθηκε η φοίτηση των παιδιών Ρομά, με υπαινιγμούς ανησυχίας, αδυναμίας αντιμετώπισης ή έστω αμηχανίας. Το κρυφό μήνυμα ήταν συχνά “κάντε εσείς κάτι για το κακό που μας επιβάλουν”. Προσωπικά δεν γνωρίζω, δεν άκουσα κανέναν δάσκαλο, κανέναν διευθυντή, κανέναν προϊστάμενο να βγει και να πει με άμεσο, ειλικρινή και θετικό τρόπο ότι η ένταξη των παιδιών Ρομά είναι θέμα του σχολείου, ότι το σχολείο θα το αναλάβει, θα είναι υπεύθυνο για την ασφάλεια και υγεία όλων των παιδιών και ότι δεν υπάρχει λόγος αντιδράσεων. Έμμεσα όλοι άφηναν να φανεί η δυσφορία τους “για το κακό” που μας βρήκε αλλά δυστυχώς και την αδυναμία τους να το διευθετήσουν.
Πάντως από όποια πλευρά και να το δει κανείς (χριστιανικά, ηθικά, συναισθηματικά, ανθρωπιστικά, νομικά), κανένας γονιός, κανένας άνθρωπος, καμία πολιτεία, δεν έχει δικαίωμα να στερεί την δυνατότητα εκπαίδευσης οποιονδήποτε παιδιών, ασχέτου εθνικότητας και φυλής. Ίσα – ίσα που θα πρέπει να πιέζει το κράτος προς αυτήν την κατεύθυνση.
Ούτε βέβαια μπορούν να αποτελέσουν επιχειρηματολογία, οι ελλείψεις και τα κενά του κράτους. Εννοείται ότι οι Ρομα χρειάζονται πολύ περισσότερα από την εκπαίδευση των παιδιών τους. Εννοείται πως η ενσωμάτωση στα σχολεία δεν είναι η λύση για την πλήρη ενσωμάτωση τους και την άρση του κοινωνικού τους αποκλεισμού. Φυσικά και είναι απαραίτητη μια πιο συνολική μέριμνα ως προς τις συνθήκες διαβίωσης τους. Όλα αυτά θα πρέπει να είναι οι επιδιώξεις κάθε πολίτη, κάθε ανθρώπου που θέλει να αντιμετωπίζει τα προβλήματα της κοινωνίας του και όχι να λειτουργούν ως δικαιολογία για τον αποκλεισμό των παιδιών.
Και τελικά πολύ θόρυβος για το τίποτα. Μόνο ένα παιδάκι έχει γραφτεί! Προς μεγάλη χαρά πολλών. Είναι παρόλα αυτά μια καλή ευκαιρία για στοχασμό και αναστοχασμό των πράξεων μας ως κοινωνία. Δεν χρειάζεται να κρυβόμαστε πίσω από ταμπέλες “ρατσιστή”, “προοδευτικού” κ.α Ο καθένας μπορεί να αυτοκαθορίζεται αλλά και να κρίνει τους γύρω του. Αυτές τις μέρες άκουσα πολλές φορές ανθρώπους να λένε “δεν είμαι ρατσιστής αλλά αυτοί οι άνθρωποι είναι…”. Η φράση αυτή περικλύει μια γενίκευση σε σχέση με όλους τους ανθρώπους μιας φυλής αλλά και μια βεβαιότητα για την ύπαρξη αρνητικών συμπεριφορών που δεν πρόκειται να διαφοροποιηθούν ή να αλλάξουν. Αν βασιστούμε σε τέτοιες στάσεις ζωής (με γενικεύσεις και απορρίψεις), τότε θα δικαιολογηθούν και οι μαζικές δολοφονίες λαών, η περιθωριοποίηση ομάδων όπως ψυχικά και νοητικά πάσχοντες, άτομα με αναπηρίες, εξαρτημένοι κ.α.
Δεν έχει λοιπόν και τόσο σημασία να αποδείξουμε αν κάποιος είναι ρατσιστής ή όχι όσο να αποδείξουμε πως η συμπεριφορά του εμποδίζει την ομαλή κοινωνική προσαρμογή ατόμων, ομάδων, φυλών, εθνοτήτων η οποία με την σειρά της μπορεί να δημιουργήσει κοινωνικές συγκρούσεις, αναταραχές και γενικότερα προβλήματα. Ας αφήσουμε λοιπόν στην άκρη τις ταμπέλες και ας πιάσουμε την ουσία του θέματος.
Νομίζω πως ως γονείς δεν οφείλουμε να αντιδράσουμε στην ενσωμάτωση οποιονδήποτε παιδιών στο σχολείο. Οφείλουμε να αντιδράσουμε όπου και όποτε δούμε τα παιδιά μας, όλα τα παιδιά, να τα μεταχειρίζονται με αδιαφορία, με περιορισμένο ενδιαφέρον και φροντίδα, με έλλειψη σεβασμού και με έλλειψη επαγγελματισμού ως προς την εκπαίδευση τους. Μόνο τότε είναι απαραίτητη η παρέμβαση μας ως γονείς.
Σε κάθε άλλη περίπτωση προτρέχουμε και με την υπόθεση της πρόληψης κινδυνεύουμε να γίνουμε είτε Κασσάνδρες είτε δεκανίκια στις αρμοδιότητες και υποχρεώσεις άλλων.
Σχόλιο Γονέα 1ου Δημοτικού
“Προσωπικά δεν γνωρίζω, δεν άκουσα κανέναν δάσκαλο, κανέναν διευθυντή, κανέναν προϊστάμενο να βγει και να πει με άμεσο, ειλικρινή και θετικό τρόπο ότι η ένταξη των παιδιών Ρομά είναι θέμα του σχολείου, ότι το σχολείο θα το αναλάβει, θα είναι υπεύθυνο για την ασφάλεια και υγεία όλων των παιδιών και ότι δεν υπάρχει λόγος αντιδράσεων.”
Προσωπικά τα άκουσα αυτά στην 1η συνέλευση γονέων και κηδεμόνων του 1ου δημοτικού. Ήρθαν δασκάλες του σχολείου και μας εξέφρασαν την άποψή τους σχετικά με το θέμα. Δήλωσαν έτοιμες να αναλάβουν την ευθύνη απέναντι σε όλα τα παιδάκια. Και ακούστε το ΤΡΑΓΙΚΟ!!! Στη 2η συνέλευση ήταν παρών μόνο ο διευθυντής, με καθαρά ενημερωτικό ρόλο, κι αυτό γιατί οι γονείς απαίτησαν να μην παρευρεθεί κανείς εκπαιδευτικός ξανά σε συνέλευση γονέων & κηδεμόνων. Άκουσα δε από πολλούς γονείς (κάποιοι εξ αυτών απόντες την πρώτη φορά) να λένε ότι μία συγκεκριμένη δασκάλα είπε εμάς τους γονείς ρατσιστές και χίλια δυο ακόμα.
Ε μην τρελαθούμε τελείως. Έχω σκάσει. Έχω μπαφιάσει. Είμαι λυπημένος, προβληματισμένος αλλά και οργισμένος. Κρίμα. Χρησιμοποιούν τα παιδιά μας και την αγάπη μας γι αυτά για χίλιους δυο σκοπούς. Πρόκειται να βραβεύσουν τα παιδιά αθλητές σε εκλογικό κέντρο το ερχόμενο Σάββατο. Έλεος ρε σεις. Τι να κάνουμε? Να στερήσουμε τα παιδιά πό το βραβείο τους? Να πάμε και να χαρακτηριστούμε από τους συμπολίτες βαμμένοι πολιτικά? Τι στο καλό?
Μνημόνιο Παιδείας
Σεπτεμβρίου 17, 2010 Γράψτε ένα σχόλιο
Τι να περιμένουμε για την Παιδεία; Τι είδους δράσεις και ποια αποτελέσματα θα πρέπει να προσδοκούμε σύμφωνα με τους σχεδιασμούς της Πολιτείας;
Να λοιπόν που, καθώς ξεκινάμε φέτος, το Νέο Σχολείο, το όραμα της παρούσας κυβέρνησης για την Παιδεία, φαίνεται να δοκιμάζεται στην πράξη.
Αγοράζονται, μεταξύ άλλων, οι πιλοτικοί διαδραστικοί πίνακες που θα τοποθετηθούν στις αίθουσες των τμημάτων Β’ Τάξης των Γυμνασίων που έχουν ήδη επιλεγεί. (Πρόταση 78)
Μια επανάληψη της περσινής κίνησης για χρήση Φορητών Υπολογιστών από τα πρωτάκια του Γυμνασίου; Ένα καινούριο ξεκίνημα διαφορετικών προδιαγραφών;
Ίδωμεν!
Ωστόσο, καθήκον μας είναι να παραθέσουμε, ως μέτρο αξιολόγησης, το κυβερνητικό σχέδιο όπως ακριβώς παρουσιάστηκε στο Υπουργικό Συμβούλιο της Τετάρτης 3 Μαρτίου 2010.
H Υπουργός Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων Άννα Διαμαντοπούλου παρουσίασε σήμερα στο Υπουργικό Συμβούλιο το συνολικό σχέδιο δράσης για το Νέο Σχολείο της Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Η Υπουργός μεταξύ άλλων τόνισε τα εξής:
«Σε αντίθεση με το παρελθόν που κάθε «μεταρρύθμιση» ξεκινούσε με το σύστημα εισαγωγής στα ΑΕΙ, εμείς ξεκινάμε από την βάση – από το Νηπιαγωγείο μέχρι το Λύκειο – για να προετοιμάσουμε μια πραγματική αλλαγή στην Ανώτατη Εκπαίδευση. Πρόκειται για μια συνολική πολιτική πρόταση που οδηγεί στην υλοποίηση της προεκλογικής μας δέσμευσης για «Δημόσια, δωρεάν και υψηλής ποιότητας παιδεία για όλους».
Μια πρόταση που επίσης κάνει πράξη το σύνθημα «ΠΡΩΤΑ Ο ΜΑΘΗΤΗΣ» διότι θέτει τον μαθητή στο επίκεντρο των πρωτοβουλιών μας, με όλα τα άλλα να ακολουθούν. Είναι γνωστό ότι η εφαρμογή πολιτικών στον χώρο της παιδείας απαιτεί πάνω απ’ όλα χρόνο. Δεν επιτρέπει αιφνιδιασμούς, έχει ανάγκη από πιλοτικές εφαρμογές, αφορά πέραν των εκπαιδευομένων περισσότερους από το 1/3 των δημόσιων λειτουργών, και για όλα αυτά απαιτεί σταθερότητα θέσεων, συλλογική στήριξη και μεγάλη προσπάθεια. Αυτό επιβάλλει μακροπρόθεσμο σχεδιασμό αλλά και άμεσα μέτρα. Μέτρα όμως που πρέπει να εντάσσονται σε μια συνολική πολιτική και να μην είναι αποσπασματικά ή στιγμιαίας κατανάλωσης. Αυτή την πολιτική καταθέτουμε σήμερα, που εμπεριέχει όραμα και τομές, νομοθετικές ρυθμίσεις και άμεσες παρεμβάσεις, πιλοτικές εφαρμογές και οριστικά μέτρα». Επισυνάπτουμε τη σύνοψη του σχεδίου για το Νέο Σχολείο.
ΝΕΟ ΣΧΟΛΕΙΟ: ΕΝΑ ΣΧΟΛΕΙΟ ΧΩΡΙΣ… ΤΟΙΧΟΥΣ!
1. ΠΡΩΤΑ Ο ΜΑΘΗΤΗΣ. Είναι η νέα αντίληψη στο νέο σχολείο που οραματιζόμαστε. Ξεκινάμε από το άλφα, όπως λέμε ΑΝΑΒΑΘΜΙΣΗ. Προσαρμόζουμε το ελληνικό σχολείο στις ανάγκες της σύγχρονης εποχής, βάζοντας στο επίκεντρο τη βασική αυτή κατευθυντήρια επιλογή της πολιτικής μας. Οι επιλογές, οι ρυθμίσεις, οι επενδύσεις, οι αποφάσεις μας αφορούν πρώτα από όλα την ποιότητα της εκπαίδευσης δηλαδή στο αποτέλεσμα για τον μαθητή
2. ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΕΙΟ ΚΑΙ ΚΑΝΕΝΑ ΠΑΙΔΙ ΔΕΝ ΑΦΗΝΟΥΜΕ ΝΑ ΜΕΙΝΕΙ ΠΙΣΩ. Τα παιδιά μας, οι νέοι και οι νέες μας, βρίσκονται μπροστά σε τεράστιες προκλήσεις που αφορούν το μέλλον τους. Για να τις αντιμετωπίσουν με επιτυχία, για να κάνουν τα όνειρά τους πραγματικότητα, χρειάζονται πολύ ευρύτερες γνώσεις και δεξιότητες απ’ ό,τι χρειάστηκαν ποτέ στο παρελθόν. Τα εφόδια που θα πάρουν από το σχολείο σήμερα, θα είναι οι αυριανές ευκαιρίες τους για κοινωνική πρόοδο και επιτυχία. Και αυτό αφορά όλα τα παιδιά, χωρίς κοινωνικές, οικονομικές, μορφωτικές, θρησκευτικές ή πολιτισμικές διακρίσεις και ανισότητες.
3. Το ΝΕΟ ΣΧΟΛΕΙΟ απαιτεί ανασχεδιασμό σε βάθος. Με νέα αναλυτικά προγράμματα, νέες διδακτικές μεθόδους, καινοτόμες δράσεις, πολιτιστική ζωή και με σύγχρονα ψηφιακά εκπαιδευτικά μέσα.
4. Το Νέο Σχολείο είναι πρώτα απ’ όλα ΕΝΑ ΣΧΟΛΕΙΟ ΧΩΡΙΣ…ΤΟΙΧΟΥΣ! Ένα σχολείο ανοικτό στις ιδέες, και στην κοινωνία, στην γνώση και το μέλλον, που αξιοποιεί κάθε σύγχρονο εργαλείο. Ο διαδραστικός πίνακας, το ηλεκτρονικό βιβλίο, το ψηφιακό εκπαιδευτικό υλικό, ο προσωπικός μαθητικός υπολογιστής:
- διευρύνουν τους ορίζοντες κάθε μαθητή και μαθήτριας,
- καταργούν τα σύνορα της γνώσης,
- διευκολύνουν την επικοινωνία με τον εκπαιδευτικό,
- συνδράμουν στο να ολοκληρώνεται η μαθητική διαδικασία στο σχολείο, ώστε «η τσάντα να μένει στο σχολείο»,
- εμπλουτίζουν τον μαθητικό βίο με δραστηριότητες εκπαιδευτικού παιχνιδιού και δημιουργικές εργασίες.
5. Το Νέο Σχολείο κτίζεται με θεμέλια στο νηπιαγωγείο και το Δημοτικό. Επικεντρώνουμε στην πραγματική μαθητική ζωή, έτσι όπως αυτή ξεκινάει από το νηπιαγωγείο και συνεχίζεται στο Δημοτικό, το Γυμνάσιο και το Λύκειο. Δεν επικεντρώνουμε στις εισαγωγικές εξετάσεις όπως συνέβη αρκετές φορές μέχρι σήμερα, – χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα – αλλά εκεί που μπαίνουν βάσεις της μάθησης. αλλά και του νέου τρόπου πρόσβασης στα ΑΕΙ.
6. ΜΕ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΗ ΤΟΝ ΜΑΧΟΜΕΝΟ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΣΤΗΝ ΤΑΞΗ, το Νέο Σχολείο θα πετύχει τους στόχους του. Το Νέο Σχολείο δίνει έμφαση στη συνάρθρωση, τη συνέργεια και τον συντονισμό μεταξύ των βαθμίδων της εκπαίδευσης. Ισχυροποιείται ο ρόλος του εκπαιδευτικού στη διαδικασία αναβάθμισης του σχολείου, με πρωτοβουλίες αυτενέργειας και κίνητρα καινοτομίας, με τις γνώσεις που χρειάζεται για να ανταποκριθεί στην υψηλή αποστολή του και με αντίστοιχο υψηλό κύρος, θέση στην κοινωνία και αμοιβή.
7. ΠΡΑΣΙΝΟ ΣΧΟΛΕΙΟ Το Νέο Σχολείο καλλιεργεί την περιβαλλοντική συνείδηση στο Μαθητή. Η εξοικονόμηση ενέργειας, Η υγιεινή διατροφή, η φροντίδα και ο σεβασμός στο περιβάλλον και η ικανότητα αξιοποίησής του με βιώσιμο τρόπο περνάει από τη βιωματική γνώση και το «παιχνίδι» του μαθητή με τη φύση που μετατρέπεται σε προστασία και αγάπη για αυτήν.
8. ΣΧΟΛΕΙΟ ΑΝΟΙΚΤΟ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ , σε αρμονική σύνδεση με τη Νέα Αρχιτεκτονική της Αυτοδιοίκησης. Το νέο σχολείο συνδέεται με τις τοπικές κοινωνίες. Είναι το σχολείο όπου θεσμικό και ουσιαστικό ρόλο έχουν όλοι: οι εκπαιδευτικοί, οι γονείς, οι ίδιοι οι μαθητές, η τοπική αυτοδιοίκηση. Η νέα διοικητική δομή της Χώρας, αποτελεί την βάση για μια νέα σχέση παιδείας και τοπικής κοινωνίας, με μεταφορά νέων αρμοδιοτήτων στο πλαίσιο του Συντάγματος.
9. ΔΗΜΟΣΙΑ, ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΥΨΗΛΗΣ ΠΟΙΟΤΗΤΑΣ ΠΑΙΔΕΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ. Κεντρική προγραμματική δέσμευση του ΠΑΣΟΚ. Η εκπαίδευση παραμένει προτεραιότητα στον προϋπολογισμό, παρά την εξαιρετικά αρνητική και δύσκολη δημοσιονομική συγκυρία. Η επιλογή αυτή αντανακλά τη βαθιά μας πεποίθηση πως το κλειδί, για την αναπτυξιακή προοπτική, την συνολική και ατομική πρόοδο είναι η παιδεία.
Για ένα Κίνημα Παιδείας
Το ΝΕΟ ΣΧΟΛΕΙΟ θέτει στόχους προς κατάκτηση από την ίδια την κοινωνία στο σύνολό της. Είμαστε στην αφετηρία ενός δύσκολου και ανηφορικού δρόμου, ενός δρόμου αντοχής, του οποίου κύριο χαρακτηριστικό είναι οι συνεχείς και συνεπείς παρεμβάσεις ΑΝΑΒΑΘΜΙΣΗΣ, έτσι ώστε όλα τα ελληνικά σχολεία χωρίς εξαίρεση, από τη μια άκρη της χώρας ως την άλλη, να κόψουν το νήμα και να φτάσουν στον επιθυμητό στόχο.
Το προσκλητήριο είναι ανοιχτό προς όλους. Κάθε μαθητής, κάθε εκπαιδευτικός, κάθε γονιός, κάθε συλλογικός φορέας, κάθε πολίτης, έχει λόγο και ρόλο. Ο πιο σίγουρος και ασφαλής δρόμος προς την επιτυχία του ΝΕΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ είναι να πει η κοινωνία «Ναι, με νοιάζει!».
Η Παιδεία μας είναι αναβαθμίσιμη. Χρειάζονται όμως «αναβαθμιστές». Ένα συλλογικό, αποφασισμένο, πολύπλευρο και πολυεπίπεδο Κίνημα Παιδείας που θα πάρει στους ώμους του την αποτελεσματική υλοποίηση του ΝΕΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ για να διαμορφώσει την ελληνική εκπαιδευτική πραγματικότητα του 21ου αιώνα. Ένα Κίνημα Παιδείας που θα αξιοποιήσει εμπειρίες, γνώσεις, δημιουργικές ιδέες και μεγάλα αποθέματα τόλμης.
Σε τελική ανάλυση, αν όλοι συμφωνούμε πως επιθυμούμε να ζήσουμε σε μια «κοινωνία των αρίστων» και όχι στην «κοινωνία των αρεστών», από κάπου πρέπει να ξεκινήσουμε για να το επιτύχουμε. Η κοινή λογική υπαγορεύει να ξεκινήσουμε από εκεί που αρχίζουν και τελειώνουν όλα: Τον μαθητή.
ΠΡΩΤΑ Ο ΜΑΘΗΤΗΣ
ΑΜΕΣΕΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΕΣ, ΔΡΑΣΕΙΣ & ΕΡΓΑ ΥΛΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ
| 3 ΝΟΜΟΘΕΤΙΚΕΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΕΣ |
| Προσαρμογή του Εκπαιδευτικού Συστήματος στη Νέα Διοικητική Αρχιτεκτονική της χώρας. |
| Αναβάθμιση του εργασιακού βίου και του κύρους των εκπαιδευτικών. |
| Αναβάθμιση της Επαγγελματικής – Τεχνικής Εκπαίδευσης |
1,39 δις ευρώ σε προγράμματα ΕΣΠΑ |
Έργα στα Τομεακά Επιχειρησιακά Προγράμματα |
| 1. Ψηφιακό σχολείο. |
| 2. Αναμόρφωση όλων των προγραμμάτων σπουδών. |
| 3. Εξορθολογισμός της ύλης και υποστήριξη του ολοήμερου σχολείου. |
| 4. Επιμόρφωση εκπαιδευτικών (παιδαγωγική, καθοδήγηση, διοικητική επάρκεια). |
| 5. Κρατικό πιστοποιητικό γλωσσομάθειας – εφαρμογή προγραμμάτων στα σχολεία. |
| 6. Εφαρμογή εκπαιδευτικού προγράμματος & απαραίτητων παρεμβάσεων σε σχολεία που βρίσκονται σε Ζώνες Εκπαιδευτικής Προτεραιότητας. |
| 7. Εφαρμογή εκπαιδευτικών προγραμμάτων διαπολιτισμικής εκπαίδευσης (μετανάστες, ρομά, μουσουλμανόπαιδες). |
| 8. Διαμόρφωση μητρώου ΑμεΑ στην εκπαίδευση & την βελτίωση της ειδικής αγωγής. |
| 9. Αξιολόγηση κάθε ΕΠΑΛ – ΕΠΑΣ , εφαρμογή προγράμματος αναδιάρθρωσης τους. |
| 10. Διαμόρφωση ηλεκτρονικού κόμβου σχολικού επαγγελματικού προσανατολισμού για εφήβους. |
Συνολικός προϋπολογισμός 575 εκατ. Ευρώ
|
Έργα υποδομών στα Περιφερειακά Επιχειρησιακά Προγράμματα |
Έχουν ήδη εκδοθεί σε όλες τις περιφέρειες προσκλήσεις για έργα σχολικής στέγης και προχωράει η ένταξη έργων σε συνεννόηση των περιφερειών με το Υπουργείο Παιδείας.Παράλληλα, έχουν ξεκινήσει οι προσκλήσεις για την προμήθεια εξοπλισμού για ειδικά σχολεία. |
Συνολικός προϋπολογισμός 815 εκατ. Ευρώ. |
Για όλα τα παραπάνω οι προσκλήσεις εκδήλωσης ενδιαφέροντος αρχίζουν να δημοσιεύονται από τις 16 Μαρτίου και ολοκληρώνονται τον Μάιο.
Το Αναλυτικό Πρόγραμμα…
Σεπτεμβρίου 14, 2010 Γράψτε ένα σχόλιο
Φίλη δασκάλα, φίλε δάσκαλε, και νηπιαγωγέ,
Θα’ ρθουν πάλι να κρίνουν, να αξιολογήσουν , να αναλύσουν το έργο σου.
Εκπαιδευτικοί αναλυτές, οικογενειακοί αναλυτές, κοινωνικοί αναλυτές, πολιτικοί αναλυτές, ψυχαναλυτές.
Όλοι αυτοί μαζί, αναλύοντας την προσφορά σου πάνω στο «αναλυτικό πρόγραμμα» του σχολείου σου, το οικογενειακό πρόγραμμα, το πολιτικό- εκπαιδευτικό πρόγραμμα, το προσωπικό, ανθρώπινο πρόγραμμά σου…,
οπωσδήποτε θα είχαν να παρουσιάσουν τελικά ένα «πρόγραμμα εκτός…προγράμματος».
Ένα αναλυτικό ψυχογράφημα για μια προσωπικότητα εκτός ανταγωνισμού, κάτι το τελείως ξεχωριστό, μοναδικό, που μόνο αυτή η επαγγελματική και κοινωνική τάξη έχει να επιδείξει…
Πρόκειται για τη «δασκαλική τάξη» που μπαίνει στη σχολική τάξη, που επικοινωνεί με την οικογενειακή τάξη, που εξαρτάται από την πολιτική τάξη.
Μια “σχολική τάξη” που σου ζητάει ηρεμία, ευφορία, διάθεση, κατάρτιση, καλές προθέσεις, καλά επιφωνήματα, χαμηλούς τόνους, μονοτονικά συστήματα, ψυχική ανάταση, σωματική διάπλαση, περιβαλλοντική αγωγή, διαπολιτισμική εκπαίδευση, λιγότερη ρύπανση…
Μια «οικογενειακή τάξη» που σε θέλει γνώστη της κάθε οικογενειακής αταξίας, αλλά με εμπιστοσύνη και εχεμύθεια, που τακτικά θα σε φέρνει σε επαφή με τα ολοφάνερα παιδικά , ψυχολογικά προβλήματα… Κι εσύ ενώ λύνεις κλάσματα, απαλύνεις ψυχικά κλάματα και πολλά άλλα τραύματα…
Και η «πολιτική τάξη» που πειραματίζεται, με μια παιδεία που παίζει με το μέλλον των παιδιών, τον τετελεσμένο μέλλοντα των εκπαιδευτικών, τον αόριστο χρόνο των γονιών…
Μπαίνοντας και βγαίνοντας σ’ όλες αυτές τις τάξεις, εσύ, προειδοποιείς χτυπώντας πάντα το καμπανάκι, αλλά οι αμαρτίες είναι πολλές…
Έτσι η μόνη «κάθαρση» και δική σου ηθική αμοιβή, θα είναι πάντα εκείνα τα φωτεινά μάτια των παιδιών της τάξης σου, που σε τονίζουν, σε φωτίζουν και σου δίνουν δύναμη να συνεχίσεις το «αναλυτικό σου πρόγραμμα»…
Κι είναι τόσα αυτά τα μάτια!
Τα νυσταγμένα μάτια του Αρμάν που σε παρακολουθούν χωρίς να σε καταλαβαίνουν. «Τι έχεις Αρμάν;» «Δεν κοιμήθηκα όλο το βράδυ κυρία. Η αστυνομία είχε έρθει στο σπίτι και έψαχνε το μπαμπά μου, γιατί δεν έχει χαρτιά. Είχαμε κλείσει τα φώτα και δεν ανοίγαμε. Ο μπαμπάς πήδηξε από το παράθυρο. Φοβηθήκαμε πολύ», σου λέει σιγανά να μην ακούσουν οι άλλοι.
Τα μαυρισμένα μάτια της Δέσποινας που σε κοιτάζουν ικετευτικά. «Πάλι με έδειρε η μαμά μου». Και εσύ ψάχνεις με αγωνία να ανακαλύψεις καινούργια σημάδια, στο πρόσωπο και στα χέρια, σημάδια μητρικά, απ’ αυτά που δεν αφήνουν τα χάδια, αλλά τα χτυπήματα. Την παίρνεις στην αγκαλιά σου καθώς σκέφτεσαι πόσο μάταια είναι όλα και οι επισκέψεις σου σε εισαγγελείς, κοινωνικούς λειτουργούς, ιατροδικαστές «Άστο κοπελιά», σου ‘παν στο τέλος, «μόνο που θα φθείρεσαι. Η χειρότερη οικογένεια είναι προτιμότερη απ’ το καλύτερο ίδρυμα. Πού να το πάμε το παιδί; Να το χωρίσουμε απ’ τα αδέρφια του, να το πάμε στην Αθήνα, αφού εδώ δεν υπάρχει ξενώνας. Μην το ψάχνεις. Δώσε του εσύ όσο μπορείς στοργή και αγάπη που του λείπει, να σε βλέπει ο Θεός, ψυχικό θα κάνεις». Όχι δεν κάνεις ψυχικό, σκέφτεσαι όπως τη χαϊδεύεις και της σκουπίζεις τα ματάκια. Το χρέος σου κάνεις σαν άνθρωπος.
Κι είναι κι εκείνο το αφηρημένο βλέμμα του Μιχάλη καθώς σου κλίνει τον αόριστο του «φεύγω»: «έφυγα, έφυγες, έφυγε, ο μπαμπάς μου έφυγε κύριε».«Δε σου ζήτησα πρόταση, Μιχάλη, μόνο να μου κλίνεις το ρήμα». «Όχι, κύριε, ο μπαμπάς μου στ’ αλήθεια έφυγε απ’ το σπίτι, με μια κυρία και μας άφησε. Και η μαμά μου είναι έγκυος….» Ανοίγεις τα χέρια σου να τον αγκαλιάσεις, να του δώσεις ένα στιγμιαίο υποκατάστατο πατρικής στοργής και ασφάλειας, αλλά σκέφτεσαι ότι δεν είναι πολιτικώς ορθή χειρονομία. Η σωματική επαφή απαγορεύεται ανάμεσα σε δάσκαλο και μαθητή σε Ευρώπη και Αμερική, οι καιροί είναι πονηροί. Πόσοι άνθρωποι βρήκαν το μπελά τους, τόσα ακούγονται καθημερινά. Κι εσύ αφήνεις τα χέρια σου να πέσουν, ίδιες τσακισμένες φτερούγες και συνεχίζεις το μάθημα.
Τα λυπημένα μάτια της Μαρίας που έμεινε πάλι μέσα το διάλειμμα. «Δε θα βγεις έξω Μαρία;» (λες και δεν ξέρεις την απάντηση). Δεν έχω κολατσιό κυρία, σου απαντά σιγανά. Κι εσύ ανοίγοντας το πορτοφόλι σου, της λες ανέμελα: «Σήμερα κερνάω εγώ, Μαρία». «Πάλι κυρία; Τι γιορτάζετε σήμερα;» «Πέρασε η κόρη μου το μάθημα που έδινε στο Πανεπιστήμιο και είμαι χαρούμενη». Η Μαρία παίρνει το κέρμα. «Ευχαριστώ, κυρία». Κι εσύ προλαβαίνεις να δεις ένα βλέμμα ανάμεικτο με ευγνωμοσύνη και ντροπή, καθώς χάνεται.
Κι είναι κι εκείνα τα γεμάτα αγάπη μάτια του Γιάννη κάθε φορά που τον έπαιρνες αγκαλιά να τον ανεβάσεις μέχρι την τάξη, γιατί το σχολείο σου δε διέθετε ράμπα, ούτε ασανσέρ, το τσακισμένο κορμάκι σφιγμένο ασφυκτικά σε ορθοπεδικό κηδεμόνα και στηριγμένο σε ειδικές πατερίτσες μήπως καταφέρει να σταθεί στοιχειωδώς όρθιο, το τσακισμένο κορμάκι του Γιάννη, σουβενίρ για πάντα από τον αλκοολικό πατέρα του. Τον έπαιρνες αγκαλιά και στις εκδρομές, τον ανέβαζες στις σκάλες, στα λεωφορεία, χωρίς να βαρυγκομίσεις. Κι όταν η μητέρα του την πρώτη φορά σου είπε δειλά: « ο Γιάννης αύριο δε θα έρθει στην εκδρομή», της το ξεκαθάρισες ορθά κοφτά: «Δεν το διαπραγματεύομαι Το παιδί θα συμμετάσχει στο πρόγραμμα, όπως όλα». «Σε κουράζω κυρία;», σου ‘λεγε με παράπονο, κάποιες φορές όπως τον κρατούσες αγκαλιά. «Όχι, Γιαννάκη, αφού είσαι ελαφρύς σα φτερό. Είσαι πιο ελαφρύς από τον ανιψιό μου που πηγαίνει νηπιαγωγείο.» Κανείς δεν έμαθε ποτέ πως πήγες δυό φορές στα Επείγοντα του Νοσοκομείου με οξεία οσφυαλγία..
Πώς να τα ξεχάσεις αυτά τα βλέμματα;
Καλή σχολική χρονιά φίλοι μου!
Αυτά τα λόγια απηύθυνα στους μαθητές µου
Σεπτεμβρίου 3, 2010 1 σχόλιο
Από Θαλαμοφύλακα
Αυτά τα λόγια απηύθυνα στους μαθητές µου (λέει ο Δάσκαλος), στο 2ο ΕΠΑΛ Αχαρνών, για την επέτειο της 25ης Μαρτίου:
«Σκέφτηκα να σου µιλήσω για τον Καραϊσκάκη, αλλά το µυαλό σου θα πάει στο γήπεδο.
Σκέφτηκα να σου µιλήσω για το 21, αλλά ο νους σου θα πάει στην Ορίτζιναλ.
Συλλογίστηκα πολύ για να καταλήξω, αν αξίζει να σε ταλαιπωρήσω για κάτι τόσο µακρινό, τόσο ξένο.
Δύο αιώνες πίσω κάποια γεγονότα, τι να λένε σε σένα; Σε σένα που ßιάζεσαι να φύγεις, να πας για τσιγάρο, για καφέ ή για κάτι άλλο…
Θα σου µιλήσω λοιπόν προσωπικά.
Εγώ, ο δάσκαλος που δούλεψα ένα χρόνο σ’ αυτό το σχολείο και σε δεκαπέντε µέρες φεύγω γι’ αλλού, σε σένα που είσαι εδώ ένα, δύο, τρία ή και περισσότερα χρόνια, θα σου µιλήσω σταράτα, για να σου εκφράσω δυο σκέψεις µου:
Οι µαθητές που συνάντησα µέσα στις τάξεις, οι µαθητές που δίδαξα φέτος, στη συντριπτική τους πλειονότητα µε σεßάστηκαν, αν και δεν ανταποκρίθηκαν στις απαιτήσεις του µαθήµατος.
Πολλοί όµως από τους υπόλοιπους µαθητές δε µε σεßάστηκαν, µε προσέßαλαν κατ’ επανάληψη. Με έργα, µε λόγια, µε ύßρεις. Δείχνοντας ένα χαρακτήρα κι ένα ήθος που µε σόκαρε, που µ’ έßαλε σε µελαγχολικές σκέψεις.
Αυτό το φαινόµενο αποδεικνύει πως κάτι σάπιο υπάρχει σ’ αυτό το σχολείο, πως, εκτός του γνωστικού ελλείµµατος, το συγκεκριµένο σχολείο χωλαίνει δραµατικά και στο ηθικοπλαστικό του έργο, στη διαµόρφωση δηλαδή των µαθητικών ψυχών και πνευµάτων.
Και η ευθύνη γι’ αυτή την αποτυχία είναι ευθύνη αποκλειστικά δική µας: των δασκάλων σας και των γονιών σας.
Δεν έχουµε κατορθώσει να σας δείξουµε πως, χωρίς αρχές, η ζωή σας αύριο θα είναι µια κόλαση, πως, χωρίς όνειρα και στόχους, θα χρειαστείτε υποκατάστατα, θα καταφύγετε πιθανόν σ’ επιλογές που θα σας ξεφτιλίσουν, θα σας κάνουν να σιχαίνεστε τον εαυτό σας, θα σας γεµίσουν τη ζωή πλήξη και κούραση, θα σας γεράσουν πρόωρα.
Αν όµως θέλετε µια συµßουλή από ένα δάσκαλο, σκεφτείτε το παράδειγµα του Μακρυγιάννη, που έφτασε αγράµµατος µέχρι τα πενήντα σχεδόν, για να καταλάßει τότε, πως η µόρφωση, η καλλιέργεια, ήταν το όπλο που έλειπε απ’ την προσωπική του θήκη. Και κάθισε µε πολλή δυσκολία και χωρίς δάσκαλο κι έµαθε πέντε κολλυβογράμματα, για να µας πει την ιστορία του ßίου του, το παραµύθι της επανάστασης των υπόδουλων Ρωµιών.
Αυτό το παράδειγµα είναι για σένα το πιο κατάλληλο, και µπορείς τριάντα χρόνια νωρίτερα από το στρατηγό Μακρυγιάννη ν’ ακολουθήσεις το δρόµο που εκείνος έδειξε, το µονοπάτι της καλλιέργειας, το δρόµο της παιδείας, τη λεωφόρο της προσωπικής σου προκοπής.
Δεν είστε σε τίποτε λιγότερο ικανοί από το µπάσταρδο γιο της καλογριάς, τον Αρßανίτη Γιώργη Καραϊσκάκη. Ήταν κι αυτός αθυρόστοµος σαν κι εσάς, αλλά είχε αυτό που από τα’ αλßανικά µάθαµε σαν «µπέσα». Ήταν πάνω απ´ όλα µπεσαλής.
Αυτό θα ‘θελα να έχετε κι εσείς: Υπευθυνότητα, µπέσα, τσίπα. Ν’ αναλαµßάνετε τις ευθύνες σας, ν’ απεχθάνεστε την υποκρισία, να σιχαίνεστε το συµφέρον, να µισείτε το ψέµα και την ευθυνοφοßία.
Η αγάπη για τον τόπο του, η λατρεία για την πατρίδα του, ήταν αυτό που χαρακτήριζε τη ζωή του Νικήτα Σταµατελόπουλου, του Νικηταρά.
Αγωνίστηκε στη διάρκεια της επανάστασης, συνέßαλε στην απελευθέρωση της πατρίδας του κι έπειτα φυλακίστηκε, για να χαθεί σ’ ένα στενοσόκακο του Πειραιά, σχεδόν τυφλωµένος, πάµπτωχος κι εγκαταλειµµένος απ’ όλους. Δε ζήτησε τίποτε από την ελεύθερη Ελλάδα. Κι όταν οι γύρω του τον παρακινούσαν ν’ απαιτήσει από την κυßέρνηση µια πλούσια σύνταξη, απαντούσε πως η πατρίδα τον αµείßει πολύ καλά, λέγοντας ψέµατα, για να µην προσßάλει την πατρίδα του.
Είναι δύσκολο, το κατανοώ, το παράδειγµα του Νικηταρά. Αλλά νοµίζω πως κι εσείς είστε ικανοί για τα δύσκολα. Μπορείτε ν’ ακολουθήσετε το δρόµο της αξιοπρέπειας. Να προσπαθήσετε τίµια και µε αγωνιστικότητα για σας και για το µέλλον της οικογένειας που αύριο θα κάνετε.
Ξέρω, καταλαßαίνω, αντιλαµßάνοµαι πως σας προτείνω µια διαδροµή ζωής δύσκολη και απαιτητική, όταν δίπλα σας κυριαρχεί ο εύκολος δρόµος των γονιών, των δασκάλων, των πολιτικών της εποχής στην οποία µεγαλώνετε.
Όµως κάθε εποχή ελπίζει στους νέους της. Περιµένει απ’ αυτούς να σηκώσουν ψηλά
και µ’ επιτυχία τη σηµαία του αγώνα και να οδηγήσουν την πατρίδα τους, τον τόπο τους, σε καλύτερες µέρες, σε πιο φωτεινές σελίδες.
Κι όταν ßλέπω την εποχή µας να µαραζώνει χωµένη στην αλλοτρίωση, να ξεψυχά από την τηλεοπτική ανία, να µουχλιάζει απ’ το κυνήγι της ευκολίας,
μόνο σε σας ελπίζω, στην ειλικρινή σας διάθεση ν’ αγωνιστείτε, ν’ αντισταθείτε, να πολεµήσετε, να νικήσετε..
Μη µας απογοητεύσετε».
Άννα Διαμαντοπούλου: “Η χειρότερη σχολική χρονιά των τελευταίων 35 χρόνων”
Αυγούστου 24, 2010 1 σχόλιο
Δεν χρειάστηκε να την ρωτήσει κάποιος. Μόνη της το δήλωσε. – Γιατί άραγε να είναι η “χειρότερη”;. Ποιος φρόντισε να γίνει αυτό;
Χωρίς παιδεία και πολιτισμό κυρία Διαμαντοπούλου δεν υπάρχει καμία προοπτική ΑΝΝΑπτυξης, ΑΝΝΑγέννησης της χώρας μας.
[Η δυσκολότερη σχολική χρονιά από τη μεταπολίτευση θα είναι φέτος ομολογεί η υπουργός Παιδείας Άννα Διαμαντοπούλου αναγνωρίζοντας τις επιπτώσεις στην εκπαιδευτική διαδικασία από τα κενά σε διδακτικό προσωπικό που ανέρχονται σε 11-12 χιλιάδες.
Από την πρωτοβάθμια εκπαίδευση φεύγουν 3.930 δάσκαλοι έναντι 1.745 πέρυσι και από τη δευτεροβάθμια 7.520 καθηγητές έναντι 2.726 πέρυσι καθώς ο νέος ασφαλιστικός νόμος προκάλεσε κύμα συνταξιοδοτήσεων. Ταυτόχρονα οι περικοπές περιορίζουν σε 7 χιλιάδες τους αναπληρωτές που θα προσληφθούν φέτος, όταν τα τελευταία χρόνια προσλαμβάνονταν 12 - 15 χιλιάδες ετησίως, ενώ οι περισσότεροι φτάνουν στα σχολεία τα Χριστούγεννα. Φέτος θα προσληφθούν μόλις 2.825 νέοι εκπαιδευτικοί και θα επιχειρηθεί να επιστρέψουν στα σχολεία 5.000 αποσπασμένοι.
Προβλέποντας ότι θα υπάρξουν αντιδράσεις καθηγητών και μαθητών για την απειλούμενη υποβάθμιση του δημόσιου σχολείου η κ. Διαμαντοπούλου εντέλλεται τους διευθυντές εκπαίδευσης να εφαρμόσουν "προληπτική και έγκαιρη αντιμετώπιση του φαινομένου των καταλήψεων" και να προχωρήσουν σε "διοικητικό και πειθαρχικό έλεγχο της διδακτικής μονάδας".
Μπορεί να μην υπάρχουν καθηγητές στα σχολεία, αλλά θα μπαινοβγαίνουν εισαγγελείς και αστυφύλακες εάν εφαρμοσθούν απαρεγκλίτως οι οδηγίες της κ. Διαμαντοπούλου.]
ΑΥΓΗ 24/8/2010
Παιδεία; Με ποιαν εκπαίδευση;
Αυγούστου 20, 2010 Γράψτε ένα σχόλιο
Γράφει ο Θανάσης Ι. Νικολαΐδης
ΒΕΛΤΙΩΘΗΚΑΝ τα μέσα, το παιδί πάει σχολείο, μαθαίνει γράμματα-σπουδάματα, ωστόσο, κάτι δεν πάει καλά. Μετρήσαμε το αποτέλεσμα, χωρίς το κομπιούτερ δίπλα του. Άριστα από πληροφόρηση, μηδέν από συλλογισμούς. Κι αν ο Έλιοτ διερωτήθηκε πριν από πενήντα χρόνια «πού είναι η σοφία που χάσαμε μέσα στη γνώση; Πού είναι η γνώση που χάσαμε μέσα στις πληροφορίες;» πόσο τραγικότερα είναι σήμερα;
ΚΑΙ νόμισε το παιδί πως συμμετέχει στη λύση του προβλήματος, αν το ανακαλύψει (λυμένο) σε πηγές του Ιντερνέτ. Χωρίς να το’ χει υποπτευθεί πως με τα «έτοιμα» γίνεται μέρος του προβλήματος, όλο πιο σύνθετου και δυσκολότερου. Τα ορθογραφικά του λάθη τα ανέλαβε η «μηχανή», την τετραγωνική ρίζα το ρολόι (το ίδιο και τη διαίρεση δεκαδικών) και δεν προβληματίστηκε ποτέ του τι είναι, πώς «ταξιδεύει» και πώς μετατρέπεται σε ήχο και εικόνα το ηλεκτρομαγνητικό κύμα. Ο ίδιος, που είναι τέλειος χειριστής του κομπιούτερ και το μυαλό του λειτουργεί ασταμάτητα και σαν τεράστια αποθήκη πληροφοριών (όχι γνώσης). Με τέλειους συλλογισμούς, αλλά με έτοιμα και δεδομένα που ποτέ του δεν θα «ψάξει».
ΤΙ κάνει, λοιπόν, η Πολιτεία με τα υπουργεία και τους (τις) υπουργούς της, πώς αντιμετωπίζει την εκπαίδευση, πέρα από αριθμούς και μέσα; Βγαίνει στο «γυαλί» η Υφυπουργός, συνομιλεί με τον εκπρόσωπο της ΟΛΜΕ, εξαντλείται ο διάλογος σε διορισμούς και «εργαλεία» και η ποιότητα της εκπαίδευσής μας θα εξακολουθήσει να παραμιλάει σε χέρια απαίδευτων (δυστυχώς, είναι οι πολλοί) και ανέλεγκτων εκπαιδευτικών. Πέρα από κάποιους άριστους, εργατικούς και έντιμους (έχει τη σημασία του το τελευταίο) εκπαιδευτικούς που τιμούν τον κλάδο, οι πολλοί με αποστηθισμένα «πέρασαν», με αποστηθισμένα «σπούδασαν», στη «γνώση» του φροντιστηρίου πάτησαν και τέτοια γράμματα θα μάθουν στα παιδιά μας.
ΜΙΛΗΣΑΝ για ελλείψεις και διδακτικές ώρες, αλλά για την ταμπακιέρα ουδέν. Δεν είδαν μαθητεμπόρους στα δημόσια σχολεία. Δεν διέκριναν.σιλουέτες να τρυπώνουν τα βράδια σε σπίτια για ιδιαίτερο και με τον κόπο τους σε φακελάκι. Πολιτεία και ΟΛΜΕ δεν το πρόσεξαν πως για κάποιους (τους πολλούς) το σχολείο είναι πάρεργο και το (παράνομο) φροντιστήριο μαθητών ΤΟΥΣ το κύριο επάγγελμα. Γι αυτούς τους λαθρεμπόρους της παιδείας έχασε το κύρος του ο καθηγητής, δεν μετράνε πια οι απεργίες τους κι ο μαθητής τούς βλέπει σαν εξωνημένους υπηρέτες κι ο γονιός σαν μέσον (εξ)αγοράς βαθμού και εύνοιας για το παιδί του. Άρχοντες και αρχόμενοι «δεν είδαν, δεν άκουσαν, δεν ξέρουν».
Από ΑΚΤΙΒΙΣΤΗ
ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΕ ΝΟΙΑΖΕΙ
Αυγούστου 6, 2010 Γράψτε ένα σχόλιο
Για τα παιδιά με νοιάζει.
Που γεννιούνται μαθαίνοντας πως ο ήλιος είναι θανατηφόρος
Που γεύονται σάρκες μεταλλαγμένες
Που βουτάνε τη μπουκιά τους σε παλιόλαδα
Που μασάνε τους καρπούς της γης ποτισμένους με δηλητήρια
Που πίνουν βρώμικα νερά
Που κολυμπάνε σε μολυσμένες θάλασσες
Που ανασαίνουν αέρα δηλητήριο.
Που ζουν μέσα στο τσιμέντο και δεν ένοιωσαν ποτέ τη μυρουδιά της φύσης
Που δεν κοιμήθηκαν κάτω από δέντρο με τη δροσιά από τα φύλλα να στάζει στο πρωινό ξύπνημα.
Που δεν σκαρφάλωσαν ποτέ να ξετρυπώσουν μια φωλιά
Που δεν είδαν ποτέ ένα αγρίμι
Για τα παιδιά με νοιάζει
Γιατί ακόμα και μέχρι εμένα , μέχρι τη δική μου γενιά υπάρχουν μνήμες, γεύσεις, μυρουδιές, αγγίγματα, αισθήσεις κοιμισμένες που κάποτε υπήρξαν.
Ήπια αγνό γάλα, έφαγα βερίκοκα που μοσχοβόλαγαν, μύρισα ψωμί ζυμωτό που μοσχοβόλαγε στο ξεφούρνισμα, ζαλίστηκα με τη μυρουδιά απ΄τις πορτοκαλιές, μάζεψα θυμάρι και χόρτα, είδα τη ρίγανη να ξεραίνεται στον ήλιο και τη φρέσκια ντομάτα να γεμίζει μοσχοβολιές το κυριακάτικο τραπέζι.
Έτρεχα στο κυρ-Λεωνίδα να μου δώσει το φρέσκο αυγό κάθε πρωί και με χαιρέταγε φωνάζοντας «γειά σου μόρτη!»
Ακολουθούσα σαν υπνωτισμένη τη μυρουδιά δυόσμου απ΄τα κεφτεδάκια της γειτόνισσας , κι εκείνη με περίμενε πάντα μ΄ενα πιατάκι γεμάτο και δυο φέτες ψωμί ψημένες στη σχάρα.
Έμαθα συνταγές απ΄τη γιαγιά, προσπάθησα να πλέξω, να κεντήσω. Μου διάβασαν παραραμύθια. Μάτωσα τα γόνατα στις αυλές απ΄τα χαλίκια. Τσακώθηκα για τους βόλους. Κράτησα την ισορροπία μου στα στρατιωτάκια ακούνητα αμίλητα κι αγέλαστα.
Με είδα σε ασπρόμαυρες φωτογραφίες ντυμένη σουλιώτισσα.
Κοιμήθηκα στην αγκαλιά της μάνας μου στο συνοικιακό ταβερνάκι χαζεύοντας το βαρέλι με το κοκκινέλι και τη θαυματουργή βρυσούλα του
Με είδα να κοκκινίζω στο πρώτο φλερτ , στο πρώτο πάρτυ.
Χόρεψα μπλουζ που διαρκούσαν δέκα λεπτά κι όλο κάποιος έβαζε το βυνίλιο ξανά από την αρχή μέχρι να καταφέρει να πάρει την υπόσχεση από τη Σούλα.
Κάπνισα κρυφά το πρώτο τσιγάρο, άφιλτρο, κι ένοιωθα ότι ήμουν όλη μια αμαρτία.
Τσουρούφλισα την άκρη των μαλλιών σε κάποια ανάσταση.
Φύλαγα σ΄ενα μικρό ημερολόγιο ένα κλαράκι βάγια
Για τα παιδιά με νοιάζει.
Με είδα στην ανθρώπινη διάστασή μου ανακατεμένη με γέλιο και δάκρυ.
Αποκοιμήθηκα στη καρέκλα ενός νοσοκομείου προσμένοντας με λαχτάρα τα καλά νέα, ξενύχτησα σε σπίτι που πενθούσε πίνοντας καφέ ελληνικό , κι έβγαλα από μέσα μου 2 παιδιά . Ένα πιθανό στρατιώτη και μια πιθανή μάνα.
Χωρίς να ξέρω αν θα πολεμήσουν , αν θα γεννήσουν.
Φοβάμαι μήπως μαζί με το άρωμα του αγνού λαδιού, τη γεύση του αγνού μελιού, και το άρωμα από θυμάρι, μήπως χάθηκαν οι πόλεμοι τους κι οι γέννες τους.
Μήπως ζήσουν σ΄ενα κόσμο που η γέννα κι ο θάνατος θα έχουν μετατραπεί σε μια ακόμα μεταλλαγμένη εμπειρία.
Για τα παιδιά με νοιάζει.
Να πολεμήσουν και να γεννήσουν ένα νέο κόσμο.
Που να μιλάει με όλες τις αισθήσεις.
Που να έχει βρει ξανά από την αρχή τα πολύτιμα.
