O Πανικός της Υπερβολής

Αναδημοσίευση από “ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ” Των Αγγελικής Κανελλακοπουλου και Βασιλη Τολια* Όταν άρχισε η κινδυνολογία για τη νέα πανδημία μεσούντος του θέρους, κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί το μέγεθος του παραλογισμού το οποίο θα βίωναν οι περισσότερες σχολικές μονάδες αυτόν τον Νοέμβρη. Επειδή όμως ζούμε στη χώρα της υπερβολής, το πιο ευφάνταστο σενάριο έγινε τελικά πραγματικότητα. Η νέα γρίπη πρωτοχτύπησε τους φοιτητές που έκαναν τις διακοπές τους στη Μύκονο, την Πάρο ή τη Σαντορίνη. Το υπουργείο Υγείας προέβη προληπτικά σε πολύ αυστηρά μέτρα στις σχολικές μονάδες, σύμφωνα με τα οποία θα έπρεπε οι διευθυντές να περνούν όλο το πρωινό τους στα τμήματα μετρώντας απόντες, στη συνέχεια θα έπρεπε να επικοινωνούν με τις οικογένειες των απόντων, να καταγράφουν θερμοκρασίες και γριπώδη συμπτώματα, να ενημερώνουν εγκαίρως με ποσοστά, νέα και παλιά περιστατικά την οικεία Σχολική Διεύθυνση, να προΐστανται των σχολικών επιτροπών γρίπης, να εξετάζουν και να απομακρύνουν τα παιδιά που παρουσιάζουν ύποπτα συμπτώματα, να φροντίζουν ώστε οι κουπαστές και τα πόμολα να καθαρίζονται πριν και μετά από κάθε διάλειμμα με αντισηπτικό και να είναι σίγουροι ότι τα παιδιά πλένουν συχνά τα χέρια τους, αποφεύγουν τα φιλιά, δεν μοιράζονται το μολύβι με τον διπλανό τους, δεν ακουμπούν το πρόσωπό τους και βήχουν με τον αρμόζοντα τρόπο. Θεωρούμε ότι οι περισσότεροι συνάδελφοι διευθυντές σχολικών μονάδων σπατάλησαν τον χρόνο τους για τα παραπάνω, αμελώντας άλλες λειτουργικά ζωτικές ευθύνες, χωρίς όμως να υπάρχει πάντα και η αντίστοιχη αντίδραση από τις αρμόδιες υπηρεσίες των νομαρχιών, όταν ο αριθμός των ύποπτων απόντων αυξανόταν. Επρεπε να μεγαλώσει τόσο ο αριθμός των άρρωστων παιδιών (μικρότερος όμως από τους απόντες με την κοινή γρίπη κάθε Φεβρουάριο), ώστε το υπουργείο Υγείας να επανέλθει με νέα εγκύκλιο και συγκεκριμένο αλγόριθμο που ορίζει πότε κλείνει ένα τμήμα, ένα σχολείο, ένα συγκρότημα. Και με αυτή τη νέα εγκύκλιο αρχίζει το θέατρο του παραλόγου… Κλείνει ένα τμήμα, κι αν κλείσει το ένα τρίτο των τμημάτων, κλείνει το σχολείο, αδιαφορώντας εάν ένα τμήμα έχει ήδη κλείσει και έχει ξαναρχίσει τα μαθήματα ή δεν έχει προλάβει καν να γυρίσει στο σχολείο. Και αν για κακή τύχη κλείσει στο μεταξύ και όλο το σχολικό συγκρότημα, δεν είναι απίθανο παιδιά να απουσιάσουν έως και τρεις εβδομάδες από τις σχολικές τάξεις λόγω ενός αλγόριθμου… Αδιαφορεί το υπουργείο Υγείας για την ουσία του μέτρου και μένει στον τύπο. Δεν θα κολλήσουν τα παιδιά στο πάρτι που θα πάνε το Σαββατόβραδο, στον κινηματογράφο, στο μπαράκι, στο μετρό, στο λεωφορείο, στο σπίτι του κολλητού, στο φροντιστήριο, στο γήπεδο, στο ίδιο τους το σπίτι από το αδερφάκι που φοιτά σε άλλο σχολείο ή από τον γονιό τους; Αν μπορούσαμε να κλειδώσουμε τα παιδιά μέσα στο δωμάτιό τους, να τα αφήνουμε να επικοινωνούν με τον έξω κόσμο μόνο μέσω Διαδικτύου, κινητών και msn, ίσως και να καταφέρναμε να περιορίσουμε αισθητά τη διασπορά της νέας γρίπης. Όσο όμως τα παιδιά μας κυκλοφορούν ευτυχώς ελεύθερα, θα έπρεπε να έχουμε και τα σχολεία ανοιχτά. Ναι, να επισημαίνουμε τα μέτρα πρόληψης, αλλά να έχουμε τα παιδιά μέσα στο σχολείο. Δεν είναι μόνο το θέμα της ύλης, των εξετάσεων, των Πανελλαδικών. Είναι το λάθος πρότυπο που προβάλλουμε στους νέους ανθρώπους, είναι τα προβλήματα που δημιουργούμε στις οικογένειες, είναι η λογική της προσωρινής συγκάλυψης και όχι της ουσιαστικής αντιμετώπισης. Ας αφήσει λοιπόν το υπουργείο Υγείας τα παιδιά να πάνε στο σχολειό τους, τους γονείς να πάνε στη δουλειά τους, τους υπαλλήλους των νομαρχιών να ασχοληθούν με ουσιαστικά ζητήματα, τους υπαλλήλους του ΥΠΕΠΘ να τρέξουν για πραγματικά φλέγοντα θέματα, τους διευθυντές των σχολικών μονάδων να διοικήσουν τα σχολεία τους. Ας σταματήσει, επιτέλους, ο πανικός της υπερβολής. * Η κ. Αγγελική Κανελλακοπούλου είναι διευθύντρια του Γυμνασίου της Γερμανικής Σχολής Αθηνών και ο κ. Βασίλης Τόλιας είναι διευθυντής του Λυκείου της Γερμανικής Σχολής Αθηνών.

Hμερομηνία :  4/12/09 Copyright:  http://www.kathimerini.gr

Ποτέ ξανά

Στίχοι :  Γιώργος Σαρρής
Κάθε φορά που ακούω φωνές στο δρομο,
η πόρτα τρίζει, ανοίγεις και μπαίνεις.
Με πάνινα παπούτσια κι εκείνη τη μπλούζα
MARVIN AND FRIENDS
και τη μπλέ ριγέ ζακέτα σου.
“Μή με ξεχνάτε ” μου λές
κι όλο κοιτάζεις στα χαμένα.
“Υπάρχει ελπίδα ρε φίλε;” ρωτάς
κι εγώ δεν ξέρω τι να πω.
Κοιτάζω πίσω και τρέχω εκεί,
γωνία Μεσολογγίου και Τζαβέλλα,
εκεί που σ’άφησα για να σε ξαναβρώ.
Μπερδευω κόσμους μεταξύ τους,
σπάω το χρόνο , ανακατεύω τα κομμάτια.
Τα Πολυτεχνεία, τους Δεκέμβρηδες, τις χαμένες επαναστάσεις,
που ζεσταίνονται σα φυλλαράκια,
σα φυλλαράκια σε μια γωνιά στην άσφαλτο
που σκάνε μύτη μόλις ανάβει φωτιά.
“Οι ουτοπίες ρε φίλε, οι ουτοπίες…”
σ’ακούω να μουρμουρίζεις.
Δεν εισαι πια δεκάξι, μεγάλωσες,
μακρύναν τα μαλλιά σου,
βαθύνανε τα μάτια σου σα θάλασσες.
Πέρασες απ’την άλλη μεριά αλλά να…,
όποτε βλέπω άδεια καρέκλα
και τον καφέ ν’αχνίζει μόνος στο τραπέζι,
σε σκέφτομαι και λέω πως είσαι συ…
Αραγε ήσουνα στο λάθος μερος, τη λάθος στιγμή;
Η εχει απλά η ζωή εναν τρόπο να μιλαει,
και διάλεξε εσένα να τα πείς,
να πείς τη “λέξη και το γράμμα”
χωρίς να βγάλεις ένα αχ την ώρα που έπεφτες;
Να πείς πως κάναμε πίσω, πως το ξεχάσαμε το όνειρο,
το καταδώσαμε έτσι απλά για ένα τίποτα,
για μια “ζωή” σε εισαγωγικά,
μ’ ένα κλεμμένο εισιτήριο στην τσέπη,
μια δανεική διαδρομή λίγο πιο πέρα.
Λιγο πιο πέρα που;;;;
Α ρε φίλε, καταμόναχο αγριμάκι,
μια στάλα ουρανός ήσουνα μόνο,
ενα φωσάκι τόσο δα μά κοίτα…
Ενα παιδί σαν όλα τα παιδιά,
που όμως μια ανάσα, ενα γέλιο του τρελό,
ενα αντριλίκι παιδικό,
ζυγίζει αλήθεια πιο βαριά
απ’όλες τις υπέροχες κοσμοθεωρίες.
Σου χρωστάω, σου χρωστάμε
αυτή τη στάλα ουρανό,
αυτή τη στάλα ουρανό ρε γαμώτο…
Καθε φορά που μυρίζει καπνια και δακρυγόνα,
ανοίγεις την πορτα και μπαίνεις.
Με πάνινα παπούτσια κι αυτή τη μαύρη μπλούζα Marvin and friends.
“Mή με ξεχνάτε ρε φίλε,μη με ξεχνάτε” μου λες

Εμβολιασμός

Στη δίνη της υπερ-πληροφόρησης (παραπληροφόρησης;;;) πασχίζουμε να αποφασίσουμε αν θα πρέπει να κάνουμε το εμβόλιο ή όχι.

Οι αμφιβολίες διάσπαρτες… Και η ευθύνη μεγάλη. Πολύ περισσότερο, όταν πρόκειται για τα παιδιά.

Μια έρευνα στο δίκτυο (17 Νοεμβρίου π.μ.) με λέξεις κλειδιά “εμβολιασμός” και “γρίπη των χοίρων”, παρουσιάζει 62,900 αποτελέσματα που στην πλειοψηφία τους είναι κυβερνητικές ανακοινώσεις και δημοσιεύσεις για τον εμβολιασμό που ήδη έχει αρχίσει.  Πληροφορίες που ελάχιστα εξηγούν και, κυρίως, βομβαρδίζουν σαν προεκλογικές καμπάνιες.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον ίσως έχει το “Εθνικό Σχέδιο Δράσης για τη Γρίπη” (pdf-1,7MB)

Από την άλλη, άρθρα και απόψεις που προέρχονται από εσωτερικό και εξωτερικό και πληροφορούν για ενδελεχείς έρευνες που σπέρνουν την αμφιβολία. Όπως στην αρχειοθήκη της Βίκυς Χρυσού.

Τέλος, υπάρχει το χιούμορ και η σατιρική διάθεση που ίσως είναι και το μόνο εργαλείο που μας έχει απομείνει για να ισορροπήσουμε και να αποφασίσουμε.

Καλό κουράγιο…

36 Χρόνια “Εδώ Πολυτεχνείο”

“Η εξέγερση του Πολυτεχνείου έχει σημαδέψει το χρόνο. Είναι η ζώσα μνήμη που αντιστέκεται στη φθορά του χρόνου και σε κάθε μορφή εξουσίας. Το πολυτεχνείο έχει υπάρξει αληθινά και ότι είναι αληθινό δεν γίνεται να χαθεί θα το βρούνε μπροστά τους όσοι δεν έχουν μνήμη και γνώση και θα αγωνίζονται για ένα καλύτερο κόσμο. Είναι σταθμός ανεφοδιασμού για την συνέχεια. Οι νέοι μπορούν να συνεχίσουν από εκεί που δεν μπορέσαμε να φτάσουμε εμείς.”

Συλλογή δημοσιευμάτων για το Πολυτεχνείο 1973

Συνέντευξη του Δημήτρη Παπαχρήστου στον Έφηβο

Η εξομολόγηση του εφέδρου που οδήγησε το άρμα στην πύλη του Πολυτεχνείου

Shift Happens: Educational (Technology) Reform – (Οι φορητοί δόθηκαν στα πρωτάκια! Και τώρα, τι;)

Συναφείς αναρτήσεις:

Ποιός φοβάται το Διαδίκτυο;

Υπολογιστές στην Τάξη

Αυθεντικότητα

Πορτραίτο της νέας γενιάς επιχειρεί να σκιαγραφήσει ο Γιώργος Τσιάκαλος σε άρθρο του δημοσιευμένο στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ το 2006. Παρ’ ότι ετεροχρονισμένα, νομίζω ότι αξίζει τον κόπο να μελετήσουμε την άποψή του. Ιδού το άρθρο:

«Είναι το πιο κουτό πράγμα που άκουσα ποτέ», δηλώνει αυθόρμητα στην τηλεόραση μια δεκαεξάχρονη μαθήτρια σε σχέση με την απόφαση της υπουργού Παιδείας ν’ απαγορεύσει τη χρήση κινητών τηλεφώνων στο σχολείο. Και συμπληρώνει αφοπλιστικά: «Αν το κάνουν, θα χρησιμοποιούμε κάμερες». Είναι η ίδια που λίγο πριν με εκπληκτική συγκρότηση υπερασπιζόταν τις καταλήψεις και εξηγούσε γιατί αυτή, που είναι καλή μαθήτρια, αγωνίζεται για την κατάργηση της βάσης του 10. Η παραπάνω σκηνή είναι χαρακτηριστική για μια γενιά που ξαφνιάζει και μπερδεύει γονείς και επιστήμονες, καθώς διαφέρει από τις προηγούμενες γενιές χάρη στο γεγονός ότι καταφέρνει να συνδυάζει αξίες που παλαιότερα αλληλοαποκλείονταν: Ενδιαφέρεται φανερά για μια επαγγελματική σταδιοδρομία που θα διασφαλίσει άνετη διαβίωση, προσανατολίζεται σε μη υλιστικές αξίες, στο βαθμό όμως που είναι δυνατόν να συνδυαστούν με τις προσωπικές επιδιώξεις, επιζητεί έντονα την ψυχαγωγία.

Δεν είναι η γενιά που θυσιάζει τα πάντα στην ψυχαγωγία, όπως υποστηρίχτηκε από ορισμένους. Είναι όμως η πρώτη γενιά στην ιστορία της ανθρωπότητας που μεγάλωσε με παιχνίδια στα οποία νικούσε κατά κράτος τους γονείς της και για τα οποία οι γονείς δεν είχαν τη δυνατότητα να ισχυριστούν ότι ήταν καλύτεροι ή εξίσου καλοί στην αντίστοιχη ηλικία -εννοώ τα ηλεκτρονικά παιχνίδια. Και είναι φυσικό να χαμογελά συγκαταβατικά, αλλά να μην πείθεται, όταν οι γονείς εξανίστανται για συγκεκριμένες μορφές χρήσης της τεχνολογίας στην καθημερινή ζωή. Δεν είναι η γενιά που θυσιάζει τον εαυτό της για τα μεγάλα κοινωνικά προβλήματα. Είναι όμως η πρώτη γενιά στην ιστορία του τόπου μας που μεγάλωσε γνωρίζοντας την έννοια του πολιτικού κατατρεγμού μόνον από ιστορίες. Και είναι φυσικό η πίστη σε μεγάλα ιδανικά να μην έχει το χαρακτήρα της πλήρους αφοσίωσης, αλλά αντίθετα να εκφράζεται συχνά με παιχνιδιάρικο, και συνεπώς ακατανόητο για τους μεγάλους, τρόπο.

Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι στα δικά της χρόνια βίωσαν την ανοιχτή απαξίωση «οι δήθεν», καθώς σημαντική αξία αυτής της γενιάς είναι η αυθεντικότητα. Γι’ αυτό γίνονται ινδάλματά της ακόμη και οι πιο απίθανοι τύποι του θεάματος, εφόσον δίνουν την εντύπωση ότι προβάλλουν και δημοσιοποιούν τον πραγματικό τους εαυτό, χωρίς να ενδιαφέρονται για τις κρίσεις και τις επικρίσεις των άλλων. Παλιότερα οι εκπαιδευτικοί είχαμε τη δυνατότητα από τη στάση ενός νέου σε ένα και μοναδικό ζήτημα να προβλέψουμε τη στάση του σε άλλα μεγάλα θέματα, ακόμη και τις προτιμήσεις του στη μουσική και στη λογοτεχνία. Σήμερα αυτό δεν είναι πάντα δυνατόν, καθώς η στρατηγική των νέων συνίσταται στη δημιουργία ενός προσωπικού συστήματος αξιών, όπου εξισορροπούνται, προς ίδιον όφελος, ακόμη και αντίθετες μεταξύ τους αξίες. Αυτά τα «ατομικά κοκτέιλ αξιών», όπως τα ονομάζουν ορισμένοι κοινωνιολόγοι, φαντάζουν για πολλούς από τους μεγαλύτερους ως «έλλειψη αρχών», η αλήθεια όμως είναι ότι πρόκειται για τη στρατηγική μιας γενιάς που βιώνει το μεγαλύτερο παράδοξο της ανθρώπινης ιστορίας: να ενηλικιώνεται σ’ έναν κόσμο αφάνταστου πλούτου και ταυτόχρονα να βρίσκεται αντιμέτωπη με μια απόλυτη και γενικευμένη ανασφάλεια για το μέλλον.

Διαφωνείτε;

Γιάννης Καραλιώτας

Αυτή η … παραβολή μας αφορά όλους;

Γιατί δεν παράγουμε πια αυτά που μας συντηρούν;

Γιατί πετάμε στις χωματερές αυτά που μας θρέφουν;

Γιατί σώνει και καλά 3% οικονομική ανάπτυξη, στα νούμερα, κάθε χρονιά που περνάει;

Σε τι μας ωφελεί;

Γιάννης Καραλιώτας

Ποιός φοβάται το Διαδίκτυο;

Η κάθε εποχή έχει και τα εργαλεία της. Η εποχή που ζούμε μας προσφέρει πρωτόφαντες δυνατότητες για επικοινωνία, άμεση πληροφόρηση και παγκόσμια συνεργασία. Όλες αυτές οι δυνατότητες συγκεντρώνονται σε ένα και μοναδικό εργαλείο, το Διαδίκτυο.

Πόσο εκμεταλλευόμαστε τη μοναδική αυτή ευκαιρία της εποχής μας;

Το άρθρο που ακολουθεί, αναδημοσιευμένο από “Το Ποντίκι” της 12.2.09, παραθέτει απλά τις δικές μας συμπεριφορές, των γονέων, και τις μέχρι τώρα αντιδράσεις στο φαινόμενο Internet. Προς γνώση και συμμόρφωση …

Μετεξεταστέοι οι Έλληνες γονείς στο Διαδίκτυο

«Οι Έλληνες γονείς υστερούν ψηφιακά έναντι των παιδιών τους?» είναι μεταξύ άλλων το γενικό συμπέρασμα της ανάλυσης του Παρατηρητηρίου για την Κοινωνία της Πληροφόρησης (ΚτΠ), που προέκυψε από την έρευνα του Ευρωβαρόμετρου για το 2008 και παρουσιάστηκε σε εκδήλωση με την υποστήριξη της Cosmote, η οποία επ? ευκαιρία παρουσίασε τις δράσεις της για την ασφαλέστερη χρήση των υπηρεσιών κινητής τηλεφωνίας στην Ελλάδα, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία.

Με αφορμή λοιπόν την Παγκόσμια Ημέρα Ασφαλούς Διαδικτύου που ήταν την περασμένη Τρίτη 10 Φεβρουαρίου, το Παρατηρητήριο για την Κοινωνία της Πληροφορίας ανακάλυψε ακόμη πως ο υπερπροστατευτισμός, ο υπερβολικός φόβος και οι λάθος χειρισμοί αναφορικά με θέματα ψηφιακής ασφάλειας είναι μερικές από τις συνέπειες που προκύπτουν για τους Έλληνες γονείς.

Πιο συγκεκριμένα, οι Έλληνες γονείς σε σχέση με τους υπόλοιπους Ευρωπαίους υστερούν έναντι των παιδιών τους στη χρήση του Διαδικτύου, καθώς, σε ευρωπαϊκό επίπεδο η διαφορά αγγίζει κατά μέσο όρο τις 9 ποσοστιαίες μονάδες (84% των γονέων έναντι 75% των παιδιών), ενώ στην Ελλάδα το φαινόμενο είναι αντίστροφο, με τα παιδιά σε όλο σχεδόν το ηλικιακό εύρος να ξεπερνούν κατά πολύ τους γονείς τους στη χρήση του Διαδικτύου, γεγονός που δυσχεραίνει σημαντικά το έργο των γονέων.

Το σπίτι παραμένει ο κύριος χώρος πρόσβασης στο Διαδίκτυο για τα παιδιά των λοιπών Ευρωπαίων σε ποσοστό 65% και ακολουθεί το σχολείο σε ποσοστό 57%. Στην Ελλάδα το αντίστοιχο ποσοστό για την πρόσβαση από το σπίτι είναι 56%, ενώ για το σχολείο είναι πολύ χαμηλό ? μόλις και μετά βίας αγγίζει το 26%.

Αυτό οφείλεται κυρίως στο χαμηλό επίπεδο χρήσης του διαθέσιμου ευρυζωνικού Πανελλήνιου Σχολικού Δικτύου με αποτέλεσμα στην Ελλάδα να εμφανίζεται το υψηλότερο, πανευρωπαϊκά, ποσοστό πρόσβασης των παιδιών στο Διαδίκτυο από «Internet Cafe»: 27% έναντι μόλις 3% για την υπόλοιπη Ευρώπη.

Οι Έλληνες γονείς εμφανίζονται ανήσυχοι σε ποσοστό 52%, το υψηλότερο μαζί με τους Γάλλους, έναντι 26% των υπόλοιπων Ευρωπαίων, για την προστασία των ιδιωτικών δεδομένων των παιδιών τους.

Το ποσοστό όσων ανησυχούν για τα παιδιά τους σε ζητήματα αυτοκτονιών ή άλλων βλαπτικών ενεργειών αυξάνεται περαιτέρω στο 64% έναντι 39% στην υπόλοιπη Ευρώπη.

Τα ποσοστά αυτά σχετίζονται με το χαμηλό ποσοστό εξοικείωσης των Ελλήνων γονέων με το Διαδίκτυο, ενώ αξιοσημείωτη είναι η υστέρηση των ποσοστών χρήσης Διαδικτύου ακόμη και στις πιο δυναμικές ηλικίες γονέων (35-44), συνέπεια της οποίας είναι η συγκεκριμένη φοβική αντιμετώπιση.

Πάντως ένα πρώτο συμπέρασμα που προκύπτει από τα παραπάνω στοιχεία είναι ότι στις ευρωπαϊκές χώρες όσο αυξάνεται η χρήση του Διαδικτύου από τους γονείς τόσο μειώνονται οι αντίστοιχοι φόβοι τους για τα νέα μέσα που καθημερινά προβάλλουν κυρίως μέσω του Διαδικτύου.

Άρωμα Οράματος;

Δύσκολες εποχές που τις κάνει πιο δύσκολες η έλλειψη οραμάτων. Ωστόσο, στις μύχιες σκέψεις όλων μας υπάρχουν οι εικόνες ενός διαφορετικού μαθησιακού περιβάλλοντος για τα παιδιά μας, ενός αλλοιώτικου συστήματος προετοιμασίας των νέων ανθρώπων για το ταξίδι που τους αναλογεί στην κοινωνία που εμείς, οι πρεσβύτεροι, τους κληροδοτούμε.

Όταν λοιπόν συναντάς περιγραφές μιας διαφορετικής, από αυτή που βιώνουμε, πραγματικότητας, είναι αδύνατον να μη σταματήσεις έστω για λίγο το καθημερινό τρεχαλητό πίσω από το εφήμερο και να αναζητήσεις το όραμα που θα οδηγεί σε ένα καλύτερο μέλλον.

Άρωμα οράματος ή Φινλανδική ουτοπία; Εσείς θα κρίνετε διαβάζοντας το άρθρο και τα σχόλια περί του σύγχρονου Φινλανδικού μοντέλου εκπαίδευσης…