Ο Πρόεδρος Η Γενική Γραμματέας

Γιώργος Χριστοδούλου Γιώτα Λιβεριάδου

Τακτικά μέλη:

Γιώργος Χριστοδούλου, Πρόεδρος (6977285529), gxristod@gmail.com

Αλίκη Δημητριάδου-Παντέκα, Αντιπρόεδρος (6936073696)

Γιώτα Λιβεριάδου, Γενικός Γραμματέας (6978625286)

Τέρψη Κεραμιδοπούλου-Δανιήλ, Ταμίας (6986335075)

Μιράντα Μαρία Φράγκου, Μέλος (6972818590)

Αναπληρωματικά μέλη:

Σουζάνα Μαλακόζη

Βερόνικα Κρισπ

Το Δ.Σ. του Συλλόγου  Γονέων & Κηδεμόνων του Γυμνασίου Νέων Επιβατών σας προσκαλεί στην Γενική-Εκλογοαπολογιστική Συνέλευση που θα πραγματοποιηθεί την

Τετάρτη 1 Δεκεμβρίου 2010 και ώρα 6:30 μμ
στον χώρο του Γυμνασίου Νέων Επιβατών

Θέματα Ημερήσιας Διάταξης:

1. Απολογισμός δράσης για την διετία 2008-2010

2. Εκλογή Νέου Διοικητικού Συμβουλίου, Εξελεγκτικής Επιτροπής,  Αντιπροσώπων Σχολικής Επιτροπής, Αντιπροσώπων για την Τοπική Ένωση  Συλλόγων

Η  παρουσία όλων των Γονέων και Κηδεμόνων  θεωρείται απαραίτητη

Σε περίπτωση μη απαρτίας η Συνέλευση θα επαναληφθεί

την Τετάρτη 8 Δεκεμβρίου 2010 και ώρα 6:30 μμ στον ίδιο χώρο

Για το Διοικητικό Συμβούλιο

Αλίκη Δημητριάδου – Παντέκα                        Λέλα Κοκά – Καλαϊντζή

** Αναλυτικές Πληροφορίες για τις αρχαιρεσίες **

όταν είναι αυτές που φέρνουν τη λάμψη του ήλιου;

Πώς να ξεχάσεις τις ήττες…

όταν είναι αυτές που θα φέρνουν τις νίκες;

Πώς να ξεχάσεις τα λάθη…

όταν είναι αυτά που δίνουν τα μαθήματα;

Πώς να ξεχάσεις τη μοναξιά…

όταν είναι αυτή που σε κάνει να καταλάβεις τους φίλους;

Πώς να ξεχάσεις τις αναποδιές…

όταν είναι αυτές που σε μαθαίνουν να ονειρεύεσαι;

Πώς να ξεχάσεις τις στεναχώριες…

όταν είναι αυτές που έκαναν την τύχη σου ν’ αλλάξει;

Πηγή

Αναρτήθηκε από vasiliskos

Αυτή την ανάρτηση την αφιερώνω στο πατέρα μου.
“Να μην αφήσεις κανέναν να σε εκβιάζει” μου είπε όταν ξεκίναγα τα πρώτα βήματα.

Θυμάμαι σαν τώρα ένα βράδυ, ήμουν μικρή στο δημοτικό, επί δικτατορίας, γύρισα σπίτι από το σχολείο που είχα φάει στη μούρη τη χιλιοστή καθοδήγηση για τους συμμορίτες και τα κονσερβοκούτια και του είπα “να μη ξανατραγουδήσετε εκείνα τα παλιοτράγουδα με το θείο το βράδυ γιατί δε θέλω να τα ακούω, ντρέπομαι…”

Ο πατέρας μου γύρισε τη μάνα μου και της είπε λυπημένα, “χάνουμε τα παιδιά μας, πότε αυτή η πατρίδα θα βγει από το σκοτάδι? πότε?”

Η πατρίδα τελικά δε βγήκε ποτέ από το σκοτάδι. Γιατί η νύχτα και με τους προβολείς αναμμένους, νύχτα είναι. Κι η μέρα νύχτα γίνεται όταν κρατάς τα μάτια σφιχτά κλεισμένα. Πήραν την ιστορία και την κατακρεούργησαν. Γύρισαν τα πάνω κάτω και ποτίσανε φαρμάκι τις ψυχές των νεώτερων. Τους έμαθαν να αγαπούν τους προδότες και να σιχαίνονται τους πατριώτες. Κι έβαλαν όλοι ένα λιθαράκι γι΄αυτό.
Το όχι χωρίς τύψεις μέσα στα μυαλά των νεοελλήνων μετατράπηκε σε “γιατί όχι?”

Εμαθα να μην εκβιάζομαι τελικά και τράβηξα βαρύ κουπί για να το καταφέρω. Για να καταλήξω σήμερα να ζω σε μια πατρίδα που ο εκβιασμός είναι το ζητούμενο κι η περηφάνεια η τρίχα από το προζύμι που πετάνε από πάνω τους οι ραγιάδες. Για να παρακαλέσουν κι άλλο. Για να σκύψουν κι άλλο.

Στο καφενείο του χωριού το καλοκαίρι ο πατέρας μου συναντήθηκε με ένα παλιό εχθρό. Έναν από εκείνες τις εποχές που το αίμα κύλησε άφθονο. Από τότε είχαν να ειδωθούν. Κάθισαν μαζί στο τραπέζι κι ήπιαν ένα κρασί. Δεν είπαν κουβέντα. Μόνο σε κάποια στιγμή εκείνος μουρμούρισε “τι μας έκαναν οι κερατάδες, τι μας έκαναν…”

Και σηκώθηκαν τα δυο γεροντάκια και βάδισαν στην άκρη  του δρόμου κοιτάζοντας κάτω ν΄απλώνεται ο Πάρνωνας και ποιο εκεί ο Ταΰγετος βαμμένοι με αίμα στους αιώνες των αιώνων, αμήν. Θα πάρουν τις πιο σκοτεινές σελίδες της ιστορίας μαζί τους. Στο χώμα. Και σκέφτονται με φρίκη πως στο μέλλον ακόμα κι αυτό το χώμα που τους σκεπάζει δεν θα ξέρουν καν, αν θα το πατάει ελληνικό πόδι πια.

Αφιερωμένο στο πατέρα μου, που κάθε βράδυ από το κρεββάτι μου λέει “τι γράφουν σήμερα τα παιδιά στο ιντερνέτ? Τι βλέπεις? Και γράφει σε χαρτάκια κείμενα και μου λέει “βάλτο κι αυτό, έχει σημασία”. Εγώ σήμερα είμαι άστεγη πολιτικά. Γυρνάω μ΄ένα κεραμίδι στο δρόμο να βρω που είναι το σπίτι μου όπως έλεγε κι ο Μπρέχτ, αλλά σαν γυρίσω πίσω να κοιτάξω βλέπω τους δικούς μου ανθρώπους που πάλεψαν, μάτωσαν, χτυπήθηκαν, θανατώθηκαν ελπίζοντας σε μια λευτεριά που ξεπρόβαλε για λίγο το κεφάλι κι έγραψε τραγούδια για να σκοτωθεί μετά χίλιες φορές ακόμα σ΄αυτό το τόπο.

Ίσως κάποια μέρα τα νέα παιδιά κατορθώσουν να ξεφουσκώσουν τις κοιλιές και να φουσκώσουν τα στήθη τους. Τότε μπορεί να βρούμε το νήμα της ιστορίας μας. Ίσως πάλι έρθουν εποχές που θα φαγωθούμε άλλη μια φορά μεταξύ μας. Περίεργη μοίρα έχει τούτη η γη. Και απρόβλεπτοι οι άνθρωποι που τη πιάνουν στα χέρια τους. Μπορεί αυτό το απρόβλεπτο να μην έχει χαθεί. Ποιος ξέρει….

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ, πατέρα…

Αγα̟πητοί γονείς

Ήλθε το τέλος της θητείας του παρόντος Διοικητικού Συμβουλίου.  Σύμφωνα με την Ομοσπονδία Γονέων, μέχρι την 31/12/2010 θα πρέπει  οι σύλλογοι γονέων και κηδεμόνων να έχουν ολοκληρώσει τις εκλογικές διαδικασίες για ανάδειξη νέων Διοικητικών Συμβουλίων, Εξελεγκτικών Επιτροπών και εκπροσώπων τόσο για τις Σχολικές Επιτροπές όσο και για την τοπική Ένωση Γονέων.
Στην ιστοσελίδα της Ομοσπονδίας έχει αναρτηθεί σχετικό υλικό που ενημερώνει και διευκολύνει τους ενδιαφερόμενους/ες.

Σε λίγες μέρες θα ανακοινωθεί η ημερομηνία Γενικής Συνέλευσης για τον απολογισμό της θητείας του Δ.Σ. και την οργάνωση των εκλογών.  Στο μεταξύ, μπορούμε να μελετήσουμε τη σχετική νομοθεσία, το Καταστατικό του Συλλόγου μας καθώς και άλλα χρήσιμα έγγραφα.

Η συμμετοχή όλων μας στις εκλογικές διαδικασίες αλλά και στα όργανα διοίκησης και εκπροσώπησης του γονεϊκού κινήματος είναι προς όφελος των παιδιών μας.

Ο καλός ο Δάσκαλος θέλει μπροστά του μαθητές, μια κιμωλία στο χέρι, έναν πίνακα και… την ψυχή του. Χωρίς καλούς δασκάλους, όσους διαδραστικούς πίνακες και να έχεις, τα παιδιά μας στο σχολείο θα βαριούνται.

Το σχολείο είναι ουσία. Καλά είναι τα εργαλεία, αλλά θέλει και φώτιση. Το σχολείο είναι ζωή, είναι κοινωνία, είναι και Χαρά.

Άκουσα τα νέα μέτρα για την Παιδεία, που εξαγγέλθηκαν από την υπουργό και τον πρωθυπουργό στους Δελφούς! Με σύνθημα «πρώτα ο μαθητής», καθόρισαν το πλαίσιο της νέας Παιδείας και της δια βίου μάθησης:

• Υπολογιστές στα παιδιά
  Διαδραστικός πίνακας
  Επιμόρφωση των εκπαιδευτικών
  Απολυτήριο λυκείου ανεξαρτητοποιημένο από τις εισαγωγικές
  Εισαγωγικές στα ΑΕΙ με διαγωνισμό τεσσάρων μαθημάτων
  Εισαγωγή στο Ανώτατο Ίδρυμα και όχι σε Τμήμα
  Προπαρασκευαστικό έτος στα ΑΕΙ
  Επιλογή τμήματος εντός της σχολής
  Ευκολία στην πρόσβαση στο Πανεπιστήμιο, δυσκολία στην εξέλιξη στα έτη
  Δυνατότητα δια βίου μάθησης

Μάλιστα. Πολύ ωραία αυτά τα μέτρα.
Άριστα εργαλεία για προκοπή. Αλλά το «πρώτα ο μαθητής» που είναι; Δηλαδή, δώσαμε ένα pc στον μαθητή και ένα διαδραστικό πίνακα στον δάσκαλο και καθαρίσαμε; Τι αλλάζει στην ουσία στο σχολείο; Απλουστεύοντας την διαδικασία εισαγωγής στα πανεπιστήμια, αφαιρείται το άγχος παιδιών και γονέων για την εισαγωγή τους, άρα ενδέχεται να μειωθούν τα φροντιστήρια.
Μήπως όμως τα φροντιστήρια αυξηθούν στον πανεπιστήμιο; Μήπως από το προπαρασκευαστικό πρώτο έτος για να διαλέξω καλή σχολή θα τρέχω στα φροντιστήρια για να μαζέψω βαθμούς; Μήπως επειδή θα δυσκολέψουν τα μαθήματα και θα «κόβονται» οι φοιτητές θα έχουμε πανεπιστημιακά φροντιστήρια, ακόμη πιο ακριβά; Μήπως ο φόβος του μη «αιωνόβιου» φοιτητή δημιουργήσει μια νέα ασύλληπτη παραπαιδεία σε άλλο επίπεδο;Θα μου πείτε, ναι εντάξει με τα πανεπιστήμια, ίσως να είναι και έτσι, αλλά στο γυμνάσιο, στο λύκειο, τα πράγματα θα αλλάξουν. Ο μαθητής θα είναι πιο χαλαρός, δεν θα έχει το άγχος των εξετάσεων, δεν θα πηγαίνει στο φροντιστήριο και θα επικεντρωθεί στο σχολείο του. Ίσως ο μαθητής, με τα νέα μέτρα να επικεντρωθεί στο σχολείο, αλλά γιατί να το κάνει αυτό; Για ποιο λόγο ο μαθητής να ασχοληθεί με το σχολείο του; Επειδή θα έχει ένα notebook μαζί του; Μα σε όλα τα παιδιά κουτσά στραβά ένα πισάκι τους το παίρνουν οι γονείς τους. Μήπως επειδή θα έχει διαδραστικό πίνακα; Ναι δεν λέω, θα πάει να τον δει τον πίνακα αυτόν, αλλά νομίζω ότι μια μέρα του φτάνει για να χάσει το ενδιαφέρον του για τον χρωματιστό πίνακα. Το παιδί στο σχολείο βα-ριέ-ται. Βαριέται επειδή δεν έχει τίποτε το ενδιαφέρον να παρακολουθήσει. Το σχολείο το κάνει ενδιαφέρον ο δάσκαλος και αφού είναι «πρώτα ο μαθητής» τότε πρέπει να κεντρίσουμε το ενδιαφέρον του μαθητή και αυτό δεν θα γίνει με ένα interactive πίνακα. Ο Άνθρωπος θα κερδίσει το ενδιαφέρον του παιδιού. Ο Δάσκαλος. Αλλά τι γίνεται με τον δάσκαλο; Ότι γίνεται και με τους άλλους δημόσιους υπάλληλους. Πάει στη δουλειά του, τελειώνει τις ώρες και πάει σπίτι του να ξεκουραστεί ή στο φροντιστήριο να δουλέψει. Δασκάλους πρέπει να φτιάξουμε υπουργέ μου και πρωθυπουργέ μου και δασκάλους θα φτιάξουμε στα πανεπιστήμια. Αλλά δεν άκουσα κανένα ουσιαστικό μέτρο για τα πανεπιστήμια. Μάλιστα, θα γίνει δυσκολότερη η προβίβαση από έτος σε έτος, αλλά αυτό ήταν το πρόβλημα; Πόσοι είναι επιτέλους οι αιώνιοι;
Άντε και να κόψουμε τους αιώνιους φοιτητές, αλλά με τους καθηγητές των αυριανών καθηγητών τι θα γίνει; Αυτά που έχω ακούσει είναι: Ότι οι καθηγητές είναι σύμβουλοι επιχειρήσεων. Ότι οι φοιτητές άμα θέλουν να δουν τον καθηγητή τους θα πάνε στα ιδιωτικά τους γραφεία. Ότι βάζουν φοιτητές και τους γραφούν τα συγγράμματα και μετά τα εκδίδουν παίρνοντας επιχορηγήσεις και μετά τα πουλάνε στους φοιτητές τους.Ότι σπάνια ένας καθηγητής κάνει μάθημα, όλο οι βοηθοί τους διδάσκουν. Ότι φτιάχνουν εταιρείες υπό την αιγίδα της σχολής τους, αναλαμβάνουν διάφορα έργα, κανονικά από διαγωνισμούς, αναθέσεις ή προγράμματα και τα φράγκα δεν πάνε στην σχολή. Ότι κάνουν έρευνες ή μελέτες για λογαριασμό εταιρειών και τα προϊόντα της δουλειάς των φοιτητών καταλήγουν αντικείμενα αδρής αμοιβής των καθηγητών. Ότι κατοχυρώνουν ευρεσιτεχνίες και πωλούν τα δικαιώματα σε υπερεθνικά μαγαζιά και τα πνευματικά δικαιώματα της σχολής καταλήγουν στην τσέπη τους. Ότι οι θέσεις, οι έδρες, προκηρύσσονται ανάλογα με τα προσόντα του «ημέτερου» υποψηφίου. Ότι ο λέκτορας δεν ξέρει τι προκοπή και προοπτική θα έχει στη ζωή του. Ότι ο φοιτητής που κάνει το διδακτορικό του είναι όμηρος του κάθε καθηγητή, έρμαιο στα γούστα του.
Τι έγιναν αυτοί με τις καταχρήσεις στο Πάντειο; Έξω είναι, μια χαρά καμαρώνουν. Μπήκε ποτέ κανένα ΣΔΟΕ σε καμιά σχολή; Ελέγχθηκαν ποτέ τα Ανεξάρτητα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα; Έεε, αυτοί οι καθηγητές, δεν το κόβω να φτιάξουν καλούς δασκάλους για τα παιδιά μας. Και χωρίς καλούς δασκάλους, όσους διαδραστικούς πίνακες και να έχεις, τα παιδιά μας, στο σχολείο θα βα-ριού-νται. Το σχολείο είναι ουσία. Καλά είναι τα εργαλεία, αλλά θέλει και φώτιση. Το σχολείο είναι ζωή, είναι κοινωνία, είναι και Χαρά. Όχι μιζέρια όπως το καταντήσαμε. Λίγοι δάσκαλοι σήμερα υπουργέ μου και πρωθυπουργέ μου μπορούν να πουν δυο φωτισμένα λόγια στα παιδιά μας κι αυτοί οι λίγοι θα τα πουν είτε έχουν διαδραστικό, είτε έχουν μαύρο πίνακα. Και, άμα λένε οι δάσκαλοι λόγια φωτισμένα, τα παιδιά δεν ξεκολλάνε από το σχολείο.

Γράφει Γονέας 4ου Δημοτικού Σχολείου Περαίας

Ήταν μεγάλη η απογοήτευση μου όταν διαπίστωσα πόσο μπορεί ο φόβος και η ανασφάλεια να κυριαρχήσουν ακόμη και σε ανθρώπους με “ανοιχτό μυαλό” και να οδηγήσουν σε ακραίες θέσεις απομάκρυνσης, μη αποδοχής, των παιδιών Ρομά.
Είμαι και η ίδια μητέρα και φυσικά ανησυχώ για την υγεία και την ασφάλεια των παιδιών μου. Αυτό όμως δεν αισθάνομαι πως μου δίνει και το δικαίωμα να αποφασίζω ποια παιδιά θα πηγαίνουν σχολείο και ποια όχι.

Είναι υποχρέωση του σχολείου, της πρωτοβάθμιας, του υπουργείου παιδείας και της πολιτείας να εξασφαλίσει τις συνθήκες που είναι απαραίτητες για την ομαλή, ουσιαστική και ασφαλή εκπαίδευση όλων των παιδιών. Καθένας από τους παραπάνω οφείλει να αναλάβει τις ευθύνες που του αναλογούν, ανάλογα με το επίπεδο αναφοράς του, και όχι με έμμεσους τρόπους να εξωθούν τους γονείς σε ακραίες αντιδράσεις απόρριψης των παιδιών Ρομά. Είναι φυσικό οι γονείς να αντιδράσουν αρνητικά όταν σε αρκετές των περιπτώσεων, τους ανακοινώθηκε η φοίτηση των παιδιών Ρομά, με υπαινιγμούς ανησυχίας, αδυναμίας αντιμετώπισης ή έστω αμηχανίας. Το κρυφό μήνυμα ήταν συχνά “κάντε εσείς κάτι για το κακό που μας επιβάλουν”. Προσωπικά δεν γνωρίζω, δεν άκουσα κανέναν δάσκαλο, κανέναν διευθυντή, κανέναν προϊστάμενο να βγει και να πει με άμεσο, ειλικρινή και θετικό τρόπο ότι η ένταξη των παιδιών Ρομά είναι θέμα του σχολείου, ότι το σχολείο θα το αναλάβει, θα είναι υπεύθυνο για την ασφάλεια και υγεία όλων των παιδιών και ότι δεν υπάρχει λόγος αντιδράσεων. Έμμεσα όλοι άφηναν να φανεί η δυσφορία τους “για το κακό” που μας βρήκε αλλά δυστυχώς και την αδυναμία τους να το διευθετήσουν.
Πάντως από όποια πλευρά και να το δει κανείς (χριστιανικά, ηθικά, συναισθηματικά, ανθρωπιστικά, νομικά), κανένας γονιός, κανένας άνθρωπος, καμία πολιτεία, δεν έχει δικαίωμα να στερεί την δυνατότητα εκπαίδευσης οποιονδήποτε παιδιών, ασχέτου εθνικότητας και φυλής. Ίσα – ίσα που θα πρέπει να πιέζει το κράτος προς αυτήν την κατεύθυνση.
Ούτε βέβαια μπορούν να αποτελέσουν επιχειρηματολογία, οι ελλείψεις και τα κενά του κράτους. Εννοείται ότι οι Ρομα χρειάζονται πολύ περισσότερα από την εκπαίδευση των παιδιών τους. Εννοείται πως η ενσωμάτωση στα σχολεία δεν είναι η λύση για την πλήρη ενσωμάτωση τους και την άρση του κοινωνικού τους αποκλεισμού. Φυσικά και είναι απαραίτητη μια πιο συνολική μέριμνα ως προς τις συνθήκες διαβίωσης τους. Όλα αυτά θα πρέπει να είναι οι επιδιώξεις κάθε πολίτη, κάθε ανθρώπου που θέλει να αντιμετωπίζει τα προβλήματα της κοινωνίας του και όχι να λειτουργούν ως δικαιολογία για τον αποκλεισμό των παιδιών.
Και τελικά πολύ θόρυβος για το τίποτα. Μόνο ένα παιδάκι έχει γραφτεί! Προς μεγάλη χαρά πολλών. Είναι παρόλα αυτά μια καλή ευκαιρία για στοχασμό και αναστοχασμό των πράξεων μας ως κοινωνία. Δεν χρειάζεται να κρυβόμαστε πίσω από ταμπέλες “ρατσιστή”, “προοδευτικού” κ.α Ο καθένας μπορεί να αυτοκαθορίζεται αλλά και να κρίνει τους γύρω του. Αυτές τις μέρες άκουσα πολλές φορές ανθρώπους να λένε “δεν είμαι ρατσιστής αλλά αυτοί οι άνθρωποι είναι…”. Η φράση αυτή περικλύει μια γενίκευση σε σχέση με όλους τους ανθρώπους μιας φυλής αλλά και μια βεβαιότητα για την ύπαρξη αρνητικών συμπεριφορών που δεν πρόκειται να διαφοροποιηθούν ή να αλλάξουν. Αν βασιστούμε σε τέτοιες στάσεις ζωής (με γενικεύσεις και απορρίψεις), τότε θα δικαιολογηθούν και οι μαζικές δολοφονίες λαών, η περιθωριοποίηση ομάδων όπως ψυχικά και νοητικά πάσχοντες, άτομα με αναπηρίες, εξαρτημένοι κ.α.
Δεν έχει λοιπόν και τόσο σημασία να αποδείξουμε αν κάποιος είναι ρατσιστής ή όχι όσο να αποδείξουμε πως η συμπεριφορά του εμποδίζει την ομαλή κοινωνική προσαρμογή ατόμων, ομάδων, φυλών, εθνοτήτων η οποία με την σειρά της μπορεί να δημιουργήσει κοινωνικές συγκρούσεις, αναταραχές και γενικότερα προβλήματα. Ας αφήσουμε λοιπόν στην άκρη τις ταμπέλες και ας πιάσουμε την ουσία του θέματος.
Νομίζω πως ως γονείς δεν οφείλουμε να αντιδράσουμε στην ενσωμάτωση οποιονδήποτε παιδιών στο σχολείο. Οφείλουμε να αντιδράσουμε όπου και όποτε δούμε τα παιδιά μας, όλα τα παιδιά, να τα μεταχειρίζονται με αδιαφορία, με περιορισμένο ενδιαφέρον και φροντίδα, με έλλειψη σεβασμού και με έλλειψη επαγγελματισμού ως προς την εκπαίδευση τους. Μόνο τότε είναι απαραίτητη η παρέμβαση μας ως γονείς.
Σε κάθε άλλη περίπτωση προτρέχουμε και με την υπόθεση της πρόληψης κινδυνεύουμε να γίνουμε είτε Κασσάνδρες είτε δεκανίκια στις αρμοδιότητες και υποχρεώσεις άλλων.

Σχόλιο Γονέα 1ου Δημοτικού

“Προσωπικά δεν γνωρίζω, δεν άκουσα κανέναν δάσκαλο, κανέναν διευθυντή, κανέναν προϊστάμενο να βγει και να πει με άμεσο, ειλικρινή και θετικό τρόπο ότι η ένταξη των παιδιών Ρομά είναι θέμα του σχολείου, ότι το σχολείο θα το αναλάβει, θα είναι υπεύθυνο για την ασφάλεια και υγεία όλων των παιδιών και ότι δεν υπάρχει λόγος αντιδράσεων.”

Προσωπικά τα άκουσα αυτά στην 1η συνέλευση γονέων και κηδεμόνων του 1ου δημοτικού. Ήρθαν δασκάλες του σχολείου και μας εξέφρασαν την άποψή τους σχετικά με το θέμα. Δήλωσαν έτοιμες να αναλάβουν την ευθύνη απέναντι σε όλα τα παιδάκια. Και ακούστε το ΤΡΑΓΙΚΟ!!! Στη 2η συνέλευση ήταν παρών μόνο ο διευθυντής, με καθαρά ενημερωτικό ρόλο, κι αυτό γιατί οι γονείς απαίτησαν να μην παρευρεθεί κανείς εκπαιδευτικός ξανά σε συνέλευση γονέων & κηδεμόνων. Άκουσα δε από πολλούς γονείς (κάποιοι εξ αυτών απόντες την πρώτη φορά) να λένε ότι μία συγκεκριμένη δασκάλα είπε εμάς τους γονείς ρατσιστές και χίλια δυο ακόμα.
Ε μην τρελαθούμε τελείως. Έχω σκάσει. Έχω μπαφιάσει. Είμαι λυπημένος, προβληματισμένος αλλά και οργισμένος. Κρίμα. Χρησιμοποιούν τα παιδιά μας και την αγάπη μας γι αυτά για χίλιους δυο σκοπούς. Πρόκειται να βραβεύσουν τα παιδιά αθλητές σε εκλογικό κέντρο το ερχόμενο Σάββατο. Έλεος ρε σεις. Τι να κάνουμε? Να στερήσουμε τα παιδιά πό το βραβείο τους? Να πάμε και να χαρακτηριστούμε από τους συμπολίτες βαμμένοι πολιτικά? Τι στο καλό?

Να λοιπόν που, καθώς ξεκινάμε φέτος, το Νέο Σχολείο, το όραμα της παρούσας κυβέρνησης για την Παιδεία, φαίνεται να δοκιμάζεται στην πράξη.

Αγοράζονται, μεταξύ άλλων,  οι πιλοτικοί διαδραστικοί πίνακες που θα τοποθετηθούν στις αίθουσες των τμημάτων Β’ Τάξης των Γυμνασίων που έχουν ήδη επιλεγεί. (Πρόταση 78)

Μια επανάληψη της περσινής κίνησης για χρήση Φορητών Υπολογιστών από τα πρωτάκια του Γυμνασίου; Ένα καινούριο ξεκίνημα διαφορετικών προδιαγραφών;

Ίδωμεν!

Ωστόσο, καθήκον μας είναι να παραθέσουμε, ως μέτρο αξιολόγησης, το κυβερνητικό σχέδιο όπως ακριβώς παρουσιάστηκε στο Υπουργικό Συμβούλιο της Τετάρτης 3 Μαρτίου 2010.

H Υπουργός Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων Άννα Διαμαντοπούλου παρουσίασε σήμερα στο Υπουργικό Συμβούλιο το συνολικό σχέδιο δράσης για το Νέο Σχολείο της Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Η Υπουργός μεταξύ άλλων τόνισε τα εξής:

«Σε αντίθεση με το παρελθόν που κάθε «μεταρρύθμιση» ξεκινούσε με το σύστημα εισαγωγής στα ΑΕΙ, εμείς ξεκινάμε από την βάση – από το Νηπιαγωγείο μέχρι το Λύκειο – για να προετοιμάσουμε μια πραγματική αλλαγή στην Ανώτατη Εκπαίδευση. Πρόκειται για μια συνολική πολιτική πρόταση που οδηγεί στην υλοποίηση της προεκλογικής μας δέσμευσης για «Δημόσια, δωρεάν και υψηλής ποιότητας παιδεία για όλους».

Μια πρόταση που επίσης κάνει πράξη το σύνθημα «ΠΡΩΤΑ Ο ΜΑΘΗΤΗΣ» διότι θέτει τον μαθητή στο επίκεντρο των πρωτοβουλιών μας, με όλα τα άλλα να ακολουθούν. Είναι γνωστό ότι η εφαρμογή πολιτικών στον χώρο της παιδείας απαιτεί πάνω απ’ όλα χρόνο. Δεν επιτρέπει αιφνιδιασμούς, έχει ανάγκη από πιλοτικές εφαρμογές, αφορά πέραν των εκπαιδευομένων περισσότερους από το 1/3 των δημόσιων λειτουργών, και για όλα αυτά απαιτεί σταθερότητα θέσεων, συλλογική στήριξη και μεγάλη προσπάθεια. Αυτό επιβάλλει μακροπρόθεσμο σχεδιασμό αλλά και άμεσα μέτρα. Μέτρα όμως που πρέπει να εντάσσονται σε μια συνολική πολιτική και να μην είναι αποσπασματικά ή στιγμιαίας κατανάλωσης. Αυτή την πολιτική καταθέτουμε σήμερα, που εμπεριέχει όραμα και τομές, νομοθετικές ρυθμίσεις και άμεσες παρεμβάσεις, πιλοτικές εφαρμογές και οριστικά μέτρα». Επισυνάπτουμε τη σύνοψη του σχεδίου για το Νέο Σχολείο.

ΝΕΟ ΣΧΟΛΕΙΟ: ΕΝΑ ΣΧΟΛΕΙΟ ΧΩΡΙΣ… ΤΟΙΧΟΥΣ!

1. ΠΡΩΤΑ Ο ΜΑΘΗΤΗΣ. Είναι η νέα αντίληψη στο νέο σχολείο που οραματιζόμαστε. Ξεκινάμε από το άλφα, όπως λέμε ΑΝΑΒΑΘΜΙΣΗ. Προσαρμόζουμε το ελληνικό σχολείο στις ανάγκες της σύγχρονης εποχής, βάζοντας στο επίκεντρο τη βασική αυτή κατευθυντήρια επιλογή της πολιτικής μας.  Οι επιλογές, οι ρυθμίσεις, οι επενδύσεις, οι αποφάσεις μας αφορούν πρώτα από όλα την ποιότητα της εκπαίδευσης δηλαδή στο αποτέλεσμα για τον μαθητή

2. ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΕΙΟ ΚΑΙ ΚΑΝΕΝΑ ΠΑΙΔΙ ΔΕΝ ΑΦΗΝΟΥΜΕ ΝΑ ΜΕΙΝΕΙ ΠΙΣΩ. Τα παιδιά μας, οι νέοι και οι νέες μας, βρίσκονται μπροστά σε τεράστιες προκλήσεις που αφορούν το μέλλον τους. Για να τις αντιμετωπίσουν με επιτυχία, για να κάνουν τα όνειρά τους πραγματικότητα, χρειάζονται πολύ ευρύτερες γνώσεις και δεξιότητες απ’ ό,τι χρειάστηκαν ποτέ στο παρελθόν.  Τα εφόδια που θα πάρουν από το σχολείο σήμερα, θα είναι οι αυριανές ευκαιρίες τους για κοινωνική πρόοδο και επιτυχία. Και αυτό αφορά όλα τα παιδιά, χωρίς κοινωνικές, οικονομικές, μορφωτικές, θρησκευτικές ή πολιτισμικές διακρίσεις και ανισότητες.

3. Το ΝΕΟ ΣΧΟΛΕΙΟ απαιτεί ανασχεδιασμό σε βάθος. Με νέα αναλυτικά προγράμματα, νέες διδακτικές μεθόδους, καινοτόμες δράσεις, πολιτιστική ζωή και με σύγχρονα ψηφιακά εκπαιδευτικά μέσα.

4. Το Νέο Σχολείο είναι πρώτα απ’ όλα ΕΝΑ ΣΧΟΛΕΙΟ ΧΩΡΙΣ…ΤΟΙΧΟΥΣ! Ένα σχολείο ανοικτό στις ιδέες, και στην κοινωνία, στην γνώση και το μέλλον, που αξιοποιεί κάθε σύγχρονο εργαλείο. Ο διαδραστικός πίνακας, το ηλεκτρονικό βιβλίο, το ψηφιακό εκπαιδευτικό υλικό, ο προσωπικός μαθητικός υπολογιστής:

-       διευρύνουν τους ορίζοντες κάθε μαθητή και μαθήτριας,

-       καταργούν τα σύνορα της γνώσης,

-       διευκολύνουν την επικοινωνία με τον εκπαιδευτικό,

-       συνδράμουν στο να ολοκληρώνεται η μαθητική διαδικασία στο σχολείο,  ώστε   «η τσάντα να μένει στο σχολείο»,

-       εμπλουτίζουν τον μαθητικό βίο με δραστηριότητες εκπαιδευτικού παιχνιδιού και δημιουργικές εργασίες.

5. Το Νέο Σχολείο κτίζεται με θεμέλια στο νηπιαγωγείο και το Δημοτικό. Επικεντρώνουμε στην πραγματική μαθητική ζωή, έτσι όπως αυτή ξεκινάει από το νηπιαγωγείο και συνεχίζεται στο Δημοτικό, το Γυμνάσιο και το Λύκειο.  Δεν επικεντρώνουμε  στις εισαγωγικές εξετάσεις όπως συνέβη αρκετές φορές μέχρι σήμερα, – χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα  – αλλά εκεί που μπαίνουν βάσεις  της μάθησης. αλλά και του νέου τρόπου πρόσβασης στα ΑΕΙ.

6. ΜΕ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΗ ΤΟΝ ΜΑΧΟΜΕΝΟ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΣΤΗΝ ΤΑΞΗ, το Νέο Σχολείο θα πετύχει   τους στόχους του. Το  Νέο Σχολείο δίνει έμφαση στη συνάρθρωση, τη συνέργεια και τον συντονισμό μεταξύ των βαθμίδων της εκπαίδευσης. Ισχυροποιείται ο ρόλος του εκπαιδευτικού στη διαδικασία αναβάθμισης του σχολείου, με πρωτοβουλίες αυτενέργειας και κίνητρα καινοτομίας,  με τις γνώσεις που χρειάζεται για να ανταποκριθεί στην υψηλή αποστολή του και με αντίστοιχο υψηλό κύρος,  θέση  στην κοινωνία και αμοιβή.

7. ΠΡΑΣΙΝΟ ΣΧΟΛΕΙΟ Το Νέο Σχολείο καλλιεργεί την περιβαλλοντική συνείδηση στο Μαθητή. Η εξοικονόμηση ενέργειας, Η υγιεινή διατροφή, η φροντίδα και ο σεβασμός στο περιβάλλον και η ικανότητα αξιοποίησής του με βιώσιμο τρόπο περνάει από τη βιωματική γνώση και το «παιχνίδι»  του μαθητή με τη φύση που μετατρέπεται σε προστασία και αγάπη για αυτήν.

8. ΣΧΟΛΕΙΟ ΑΝΟΙΚΤΟ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ , σε αρμονική σύνδεση με τη Νέα Αρχιτεκτονική της Αυτοδιοίκησης. Το νέο σχολείο συνδέεται με τις τοπικές κοινωνίες. Είναι το σχολείο όπου θεσμικό και ουσιαστικό ρόλο έχουν όλοι: οι εκπαιδευτικοί, οι γονείς, οι ίδιοι οι μαθητές, η τοπική αυτοδιοίκηση. Η νέα διοικητική δομή της Χώρας, αποτελεί την βάση  για μια νέα σχέση παιδείας και τοπικής κοινωνίας, με μεταφορά νέων αρμοδιοτήτων στο πλαίσιο του Συντάγματος.

9. ΔΗΜΟΣΙΑ, ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΥΨΗΛΗΣ ΠΟΙΟΤΗΤΑΣ ΠΑΙΔΕΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ. Κεντρική προγραμματική δέσμευση του ΠΑΣΟΚ. Η εκπαίδευση παραμένει προτεραιότητα στον προϋπολογισμό, παρά την  εξαιρετικά αρνητική και δύσκολη δημοσιονομική συγκυρία. Η επιλογή αυτή αντανακλά τη βαθιά μας πεποίθηση πως το κλειδί, για την αναπτυξιακή προοπτική, την  συνολική και ατομική πρόοδο είναι η παιδεία.

Για ένα Κίνημα Παιδείας

Το ΝΕΟ ΣΧΟΛΕΙΟ θέτει στόχους προς κατάκτηση από την ίδια την κοινωνία στο σύνολό της.  Είμαστε στην αφετηρία ενός δύσκολου και ανηφορικού δρόμου, ενός δρόμου αντοχής,  του οποίου  κύριο χαρακτηριστικό είναι οι συνεχείς και  συνεπείς παρεμβάσεις ΑΝΑΒΑΘΜΙΣΗΣ, έτσι ώστε όλα τα ελληνικά σχολεία χωρίς εξαίρεση, από τη μια άκρη της χώρας ως την άλλη, να κόψουν το νήμα και να φτάσουν στον επιθυμητό στόχο.

Το προσκλητήριο είναι ανοιχτό προς όλους. Κάθε μαθητής, κάθε εκπαιδευτικός, κάθε γονιός, κάθε συλλογικός φορέας, κάθε πολίτης, έχει λόγο και ρόλο. Ο πιο σίγουρος και ασφαλής δρόμος προς την επιτυχία του ΝΕΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ είναι να πει η κοινωνία «Ναι, με νοιάζει!».

Η Παιδεία μας είναι αναβαθμίσιμη. Χρειάζονται όμως «αναβαθμιστές». Ένα συλλογικό, αποφασισμένο, πολύπλευρο και πολυεπίπεδο Κίνημα Παιδείας που θα πάρει στους ώμους του την  αποτελεσματική υλοποίηση του ΝΕΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ για να διαμορφώσει την ελληνική εκπαιδευτική πραγματικότητα του 21ου αιώνα. Ένα Κίνημα Παιδείας που θα αξιοποιήσει εμπειρίες, γνώσεις, δημιουργικές ιδέες και  μεγάλα αποθέματα τόλμης.

Σε τελική ανάλυση, αν όλοι συμφωνούμε πως επιθυμούμε να ζήσουμε σε μια «κοινωνία των αρίστων» και όχι στην «κοινωνία των αρεστών»,  από κάπου πρέπει να ξεκινήσουμε για να το επιτύχουμε. Η κοινή λογική υπαγορεύει να ξεκινήσουμε από εκεί που αρχίζουν και τελειώνουν όλα: Τον μαθητή.

ΠΡΩΤΑ Ο ΜΑΘΗΤΗΣ

ΑΜΕΣΕΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΕΣ, ΔΡΑΣΕΙΣ & ΕΡΓΑ ΥΛΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ

Για όλα τα παραπάνω οι προσκλήσεις εκδήλωσης ενδιαφέροντος αρχίζουν να δημοσιεύονται από τις 16 Μαρτίου και ολοκληρώνονται τον Μάιο.