1ο Μαθητικό Συνέδριο Θερμαϊκού

Συνέδριο Μαθητών
«Τα παιδιά μιλούν για τα παιδιά», στο ΚΑΠΠΑ 2000 με πρωτοβουλία του Διαπολιτισμικού Δημοτικού Σχολείου Νέων Επιβατών.
Δείτε το Πρόγραμμα και τους Συντελεστές

Θα χαρούμε να σας δούμε!

Αυθεντικότητα

Πορτραίτο της νέας γενιάς επιχειρεί να σκιαγραφήσει ο Γιώργος Τσιάκαλος σε άρθρο του δημοσιευμένο στην ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ το 2006. Παρ’ ότι ετεροχρονισμένα, νομίζω ότι αξίζει τον κόπο να μελετήσουμε την άποψή του. Ιδού το άρθρο:

«Είναι το πιο κουτό πράγμα που άκουσα ποτέ», δηλώνει αυθόρμητα στην τηλεόραση μια δεκαεξάχρονη μαθήτρια σε σχέση με την απόφαση της υπουργού Παιδείας ν’ απαγορεύσει τη χρήση κινητών τηλεφώνων στο σχολείο. Και συμπληρώνει αφοπλιστικά: «Αν το κάνουν, θα χρησιμοποιούμε κάμερες». Είναι η ίδια που λίγο πριν με εκπληκτική συγκρότηση υπερασπιζόταν τις καταλήψεις και εξηγούσε γιατί αυτή, που είναι καλή μαθήτρια, αγωνίζεται για την κατάργηση της βάσης του 10. Η παραπάνω σκηνή είναι χαρακτηριστική για μια γενιά που ξαφνιάζει και μπερδεύει γονείς και επιστήμονες, καθώς διαφέρει από τις προηγούμενες γενιές χάρη στο γεγονός ότι καταφέρνει να συνδυάζει αξίες που παλαιότερα αλληλοαποκλείονταν: Ενδιαφέρεται φανερά για μια επαγγελματική σταδιοδρομία που θα διασφαλίσει άνετη διαβίωση, προσανατολίζεται σε μη υλιστικές αξίες, στο βαθμό όμως που είναι δυνατόν να συνδυαστούν με τις προσωπικές επιδιώξεις, επιζητεί έντονα την ψυχαγωγία.

Δεν είναι η γενιά που θυσιάζει τα πάντα στην ψυχαγωγία, όπως υποστηρίχτηκε από ορισμένους. Είναι όμως η πρώτη γενιά στην ιστορία της ανθρωπότητας που μεγάλωσε με παιχνίδια στα οποία νικούσε κατά κράτος τους γονείς της και για τα οποία οι γονείς δεν είχαν τη δυνατότητα να ισχυριστούν ότι ήταν καλύτεροι ή εξίσου καλοί στην αντίστοιχη ηλικία -εννοώ τα ηλεκτρονικά παιχνίδια. Και είναι φυσικό να χαμογελά συγκαταβατικά, αλλά να μην πείθεται, όταν οι γονείς εξανίστανται για συγκεκριμένες μορφές χρήσης της τεχνολογίας στην καθημερινή ζωή. Δεν είναι η γενιά που θυσιάζει τον εαυτό της για τα μεγάλα κοινωνικά προβλήματα. Είναι όμως η πρώτη γενιά στην ιστορία του τόπου μας που μεγάλωσε γνωρίζοντας την έννοια του πολιτικού κατατρεγμού μόνον από ιστορίες. Και είναι φυσικό η πίστη σε μεγάλα ιδανικά να μην έχει το χαρακτήρα της πλήρους αφοσίωσης, αλλά αντίθετα να εκφράζεται συχνά με παιχνιδιάρικο, και συνεπώς ακατανόητο για τους μεγάλους, τρόπο.

Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι στα δικά της χρόνια βίωσαν την ανοιχτή απαξίωση «οι δήθεν», καθώς σημαντική αξία αυτής της γενιάς είναι η αυθεντικότητα. Γι’ αυτό γίνονται ινδάλματά της ακόμη και οι πιο απίθανοι τύποι του θεάματος, εφόσον δίνουν την εντύπωση ότι προβάλλουν και δημοσιοποιούν τον πραγματικό τους εαυτό, χωρίς να ενδιαφέρονται για τις κρίσεις και τις επικρίσεις των άλλων. Παλιότερα οι εκπαιδευτικοί είχαμε τη δυνατότητα από τη στάση ενός νέου σε ένα και μοναδικό ζήτημα να προβλέψουμε τη στάση του σε άλλα μεγάλα θέματα, ακόμη και τις προτιμήσεις του στη μουσική και στη λογοτεχνία. Σήμερα αυτό δεν είναι πάντα δυνατόν, καθώς η στρατηγική των νέων συνίσταται στη δημιουργία ενός προσωπικού συστήματος αξιών, όπου εξισορροπούνται, προς ίδιον όφελος, ακόμη και αντίθετες μεταξύ τους αξίες. Αυτά τα «ατομικά κοκτέιλ αξιών», όπως τα ονομάζουν ορισμένοι κοινωνιολόγοι, φαντάζουν για πολλούς από τους μεγαλύτερους ως «έλλειψη αρχών», η αλήθεια όμως είναι ότι πρόκειται για τη στρατηγική μιας γενιάς που βιώνει το μεγαλύτερο παράδοξο της ανθρώπινης ιστορίας: να ενηλικιώνεται σ’ έναν κόσμο αφάνταστου πλούτου και ταυτόχρονα να βρίσκεται αντιμέτωπη με μια απόλυτη και γενικευμένη ανασφάλεια για το μέλλον.

Διαφωνείτε;

Γιάννης Καραλιώτας


Ποιός φοβάται το Διαδίκτυο;

Η κάθε εποχή έχει και τα εργαλεία της. Η εποχή που ζούμε μας προσφέρει πρωτόφαντες δυνατότητες για επικοινωνία, άμεση πληροφόρηση και παγκόσμια συνεργασία. Όλες αυτές οι δυνατότητες ΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ συγκεντρώνονται σε ένα και μοναδικό εργαλείο, το Διαδίκτυο.

Πόσο εκμεταλλευόμαστε τη μοναδική αυτή ευκαιρία της εποχής μας;

Το άρθρο που ακολουθεί, αναδημοσιευμένο από «Το Ποντίκι» της 12.2.09, παραθέτει απλά τις δικές μας συμπεριφορές, των γονέων, και τις μέχρι τώρα αντιδράσεις στο φαινόμενο Internet. Προς γνώση και συμμόρφωση …

Μετεξεταστέοι οι Έλληνες γονείς στο Διαδίκτυο

«Οι Έλληνες γονείς υστερούν ψηφιακά έναντι των παιδιών τους?» είναι μεταξύ άλλων το γενικό συμπέρασμα της ανάλυσης του Παρατηρητηρίου για την Κοινωνία της Πληροφόρησης (ΚτΠ), που προέκυψε από την έρευνα του Ευρωβαρόμετρου για το 2008 και παρουσιάστηκε σε εκδήλωση με την υποστήριξη της Cosmote, η οποία επ? ευκαιρία παρουσίασε τις δράσεις της για την ασφαλέστερη χρήση των υπηρεσιών κινητής τηλεφωνίας στην Ελλάδα, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία.

Με αφορμή λοιπόν την Παγκόσμια Ημέρα Ασφαλούς Διαδικτύου που ήταν την περασμένη Τρίτη 10 Φεβρουαρίου, το Παρατηρητήριο για την Κοινωνία της Πληροφορίας ανακάλυψε ακόμη πως ο υπερπροστατευτισμός, ο υπερβολικός φόβος και οι λάθος χειρισμοί αναφορικά με θέματα ψηφιακής ασφάλειας είναι μερικές από τις συνέπειες που προκύπτουν για τους Έλληνες γονείς.

Πιο συγκεκριμένα, οι Έλληνες γονείς σε σχέση με τους υπόλοιπους Ευρωπαίους υστερούν έναντι των παιδιών τους στη χρήση του Διαδικτύου, καθώς, σε ευρωπαϊκό επίπεδο η διαφορά αγγίζει κατά μέσο όρο τις 9 ποσοστιαίες μονάδες (84% των γονέων έναντι 75% των παιδιών), ενώ στην Ελλάδα το φαινόμενο είναι αντίστροφο, με τα παιδιά σε όλο σχεδόν το ηλικιακό εύρος να ξεπερνούν κατά πολύ τους γονείς τους στη χρήση του Διαδικτύου, γεγονός που δυσχεραίνει σημαντικά το έργο των γονέων.

Το σπίτι παραμένει ο κύριος χώρος πρόσβασης στο Διαδίκτυο για τα παιδιά των λοιπών Ευρωπαίων σε ποσοστό 65% και ακολουθεί το σχολείο σε ποσοστό 57%. Στην Ελλάδα το αντίστοιχο ποσοστό για την πρόσβαση από το σπίτι είναι 56%, ενώ για το σχολείο είναι πολύ χαμηλό ? μόλις και μετά βίας αγγίζει το 26%.

Αυτό οφείλεται κυρίως στο χαμηλό επίπεδο χρήσης του διαθέσιμου ευρυζωνικού Πανελλήνιου Σχολικού Δικτύου με αποτέλεσμα στην Ελλάδα να εμφανίζεται το υψηλότερο, πανευρωπαϊκά, ποσοστό πρόσβασης των παιδιών στο Διαδίκτυο από «Internet Cafe»: 27% έναντι μόλις 3% για την υπόλοιπη Ευρώπη.

Οι Έλληνες γονείς εμφανίζονται ανήσυχοι σε ποσοστό 52%, το υψηλότερο μαζί με τους Γάλλους, έναντι 26% των υπόλοιπων Ευρωπαίων, για την προστασία των ιδιωτικών δεδομένων των παιδιών τους.

Το ποσοστό όσων ανησυχούν για τα παιδιά τους σε ζητήματα αυτοκτονιών ή άλλων βλαπτικών ενεργειών αυξάνεται περαιτέρω στο 64% έναντι 39% στην υπόλοιπη Ευρώπη.

Τα ποσοστά αυτά σχετίζονται με το χαμηλό ποσοστό εξοικείωσης των Ελλήνων γονέων με το Διαδίκτυο, ενώ αξιοσημείωτη είναι η υστέρηση των ποσοστών χρήσης Διαδικτύου ακόμη και στις πιο δυναμικές ηλικίες γονέων (35-44), συνέπεια της οποίας είναι η συγκεκριμένη φοβική αντιμετώπιση.

Πάντως ένα πρώτο συμπέρασμα που προκύπτει από τα παραπάνω στοιχεία είναι ότι στις ευρωπαϊκές χώρες όσο αυξάνεται η χρήση του Διαδικτύου από τους γονείς τόσο μειώνονται οι αντίστοιχοι φόβοι τους για τα νέα μέσα που καθημερινά προβάλλουν κυρίως μέσω του Διαδικτύου.

Αρέσει σε %d bloggers: